Cel badania Pomiar stężenia immunoglobuliny G (IgG) w surowicy służy do oceny zdolności układu odpornościowego do neutralizacji toksyn, opsonizacji drobnoustrojów oraz aktywacji układu dopełniacza. IgG stanowi około 75 % wszystkich przeciwciał w osoczu i odgrywa kluczową rolę w długotrwałej ochronie przed infekcjami.
Wskazania kliniczne Podejrzenie pierwotnych lub wtórnych niedoborów odporności humoralnej, w tym agammaglobulinemii selektywnej i selektywnego niedoboru podtypów IgG (np. Monitorowanie przebiegu i leczenia szpiczaka mnogiego wydzielającego IgG (MM‑IgG) oraz ocena odpowiedzi na terapię immunoglobulinową.
Ocena ryzyka infekcji u dzieci i młodzieży z nawracającymi zakażeniami, w tym u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, takimi jak ASD, gdzie nieprawidłowa odpowiedź immunologiczna może nasilać objawy kliniczne. Diagnostyka i kontrola chorób autoimmunologicznych (toczeń rumieniowaty układowy, stwardnienie rozsiane, autoimmunologiczne zapalenie wątroby). Ocena reakcji immunologicznej po szczepieniach oraz po podaniu immunoglobuliny dożylnej (IGIV).
Badanie w kontekście przewlekłych infekcji, hiperimmunizacji, sarkoidozy, ciężkiego niedożywienia oraz innych stanów zapalnych. Metoda Stężenie IgG najczęściej wyznacza się metodą immunoturbidymetrii – przeciwciała skierowane przeciwko IgG wywołują zmętnienie roztworu proporcjonalne do ilości badanej immunoglobuliny.
Alternatywnie stosuje się testy immunoenzymatyczne (ELISA) oraz elektroforezę serologiczną, które umożliwiają szczegółową analizę podtypów IgG (IgG1‑IgG4) w przypadkach wymagających bardziej precyzyjnej charakterystyki. Materiał biologiczny Do badania potrzebna jest krew żylna pobrana do probówki z antykoagulantem. Z próbki uzyskuje się surowicę, którą należy transportować i przechowywać w temperaturze 2‑8 °C.
Analiza powinna zostać wykonana najpóźniej w ciągu 48 h od pobrania. Przygotowanie pacjenta Badanie nie wymaga specjalnego przygotowania – można je wykonać zarówno na czczo, jak i po posiłku. U osób przyjmujących immunoglobuliny dożylne zaleca się odczekanie co najmniej 14 dni od ostatniej infuzji, aby uniknąć zafałszowania wyniku.