Cel badania Analiza stężenia podklas IgA (IgA1 i IgA2) w surowicy krwi ma na celu ocenę jakości i ilości odpowiedzi humoralnej, ze szczególnym uwzględnieniem ochrony błon śluzowych. Badanie umożliwia wykrycie selektywnych niedoborów, dysproporcji między podklasami oraz stanów, w których dochodzi do ich podwyższenia. Wskazania kliniczne Podejrzenie selektywnego niedoboru IgA1 lub IgA2 – np. w ramach pracowni immunologicznej.
Monitorowanie przebiegu chorób autoimmunologicznych, takich jak celiakia, choroba IgA‑nefropatii, czy toczeń. Ocena stanu immunologicznego u pacjentów z nawracającymi infekcjami dróg oddechowych, pokarmowych lub układu moczowego. Kontrola efektów terapii immunosupresyjnej lub podawania immunoglobulin. Badania przesiewowe w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu (ASD), gdzie nieprawidłowości w podklasach IgA mogą współwystępować z zaburzeniami immunologicznymi.
Diagnostyka niektórych chorób nerek i wątroby, w których obserwuje się zmiany poziomu IgA. Materiał biologiczny Surowica krwi pobrana żylą – minimalna objętość 2 ml. Próbka powinna być odwirowana w ciągu 30 min od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C, nie dłużej niż 48 h przed analizą.
Metoda Stężenia IgA1 i IgA2 oznacza się najczęściej metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub immunoturbidymetrią/nefelometrią, wykorzystując monoklonalne przeciwciała skierowane przeciwko specyficznym epitopom każdej podklasy. Wyniki podaje się w mg/dl lub g/l, a jednostka jest standaryzowana zgodnie z normami WHO. Przygotowanie pacjenta Nie jest wymagane specjalne przygotowanie.
Pobranie krwi może odbywać się o dowolnej porze dnia, jednak zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz spożycia posiłków bardzo tłustych w ciągu 24 h przed pobraniem, aby nie wpływać na parametry biochemiczne próbki. Interpretacja wyników Wartości prawidłowe: Zakresy referencyjne różnią się w zależności od laboratorium, typowo 70‑400 mg/dl dla IgA1 i 30‑150 mg/dl dla IgA2.
Niedobór jednej z podklas: Może wskazywać na pierwotną immunodeficycję, zwiększone ryzyko infekcji błon śluzowych, a w niektórych przypadkach na predyspozycję do chorób autoimmunologicznych. Podwyższone stężenia: Obserwuje się w stanach zapalnych, przewlekłych infekcjach, chorobach wątroby, niektórych nowotworach oraz w przebiegu choroby IgA‑nefropatii. Dysproporcje między podklasami: Znacząca różnica (np.