Cel badania Analiza stężenia ibuprofenu w surowicy krwi ma na celu ocenę, czy przyjmowana dawka osiąga zakres terapeutyczny oraz czy nie przekracza poziomu toksycznego. Wynik pomaga dostosować dawkowanie, szczególnie w sytuacjach zwiększonego ryzyka, takich jak niewydolność wątroby, nerek czy współistniejące choroby neurologiczne. Wskazania kliniczne Monitorowanie długotrwałej terapii przeciwbólowej i przeciwzapalnej u osób przyjmujących ibuprofen.
Wyjaśnienie przyczyn niepożądanych objawów, np. dyskomfortu żołądkowego, krwawień, zaburzeń czynności nerek. Ocena bezpieczeństwa w grupach podwyższonego ryzyka: dzieci, osoby starsze, pacjenci z ASD, PANS/PANDAS oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi. Wykrywanie interakcji lekowych, zwłaszcza z lekami metabolizowanymi przez enzymy cytochromu P450 (CYP2C9, CYP3A4) – np. antykoagulanty, kortykosteroidy, leki przeciwpadaczkowe.
Kontrola farmakokinetyki w stanach chorobowych wpływających na wchłanianie, dystrybucję lub eliminację ibuprofenu. Materiał biologiczny Surowica pobrana z żyły (2‑5 ml). Próbka powinna być oznaczona w ciągu 30 min od pobrania i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C. Metoda Stężenie ibuprofenu oznacza się wysokosprawną chromatografią cieczową sprzężoną z detekcją masową (HPLC‑MS/MS).
Metoda charakteryzuje: dolny próg wykrywalności zakres liniowy 0,5‑30 µg/mL, precyzję wewnątrz‑ i pomiędzy‑próbkową Ibuprofen jest metabolizowany głównie w wątrobie przez enzymy CYP2C9 i CYP2C19, a jego metabolity oraz niezmieniony lek są wydalane głównie z moczem. Przygotowanie pacjenta Badanie może być wykonane niezależnie od posiłku, lecz zaleca się unikanie przyjmowania dodatkowych dawek ibuprofenu w ciągu 12 h przed pobraniem krwi.
Warto znać dokładny czas ostatniej dawki (ok. 1‑2 h przed pobraniem uzyskuje się maksymalne stężenie). Pacjent powinien poinformować lekarza o wszystkich przyjmowanych lekach, suplementach, a także o chorobach wątroby, nerek, układu pokarmowego oraz o ewentualnych alergiach. Interpretacja wyników Stężenie w przedziale terapeutycznym (5‑20 µg/mL) – prawidłowe wchłanianie i metabolizm, skuteczna kontrola bólu i stanu zapalnego.
Poziom poniżej 5 µg/mL – może wskazywać na zbyt niską dawkę, słabą przyswajalność lub przyspieszony metabolizm (np. Poziom powyżej 20 µg/mL (szczególnie >30 µg/mL) – zwiększone ryzyko działań niepożądanych, takich jak uszkodzenie błony żołądkowej, krwawienia, zaburzenia czynności nerek czy nasilenie objawów neurologicznych. Wartości skrajne wymagają natychmiastowej konsultacji i ewentualnej modyfikacji schematu dawkowania.