Cel badania Badanie ma na celu wykrycie w materiale biologicznym pacjenta DNA wirusa opryszczki pospolitej (HSV‑1) oraz wirusa opryszczki wargowej (HSV‑2) przy użyciu reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR). Test jakościowy określa jedynie obecność lub brak materiału genetycznego, co świadczy o aktualnej, aktywnej infekcji. Wskazania kliniczne Ostre objawy zakażenia HSV, m.in.
opryszczkowe zmiany skórne, błon śluzowych, zapalenie spojówek, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo‑rdzeniowych. Kontrola przebiegu choroby u pacjentów z nawracającymi lub przewlekłymi zakażeniami HSV. Diagnostyka przy niejasnej etiologii zapalenia opon mózgowo‑rdzeniowych, encefalopatii lub innych chorób o podłożu neurologicznym. Ocena ryzyka transmisji wirusa w czasie ciąży i przy porodzie.
Badania w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu (ASD), kiedy istnieje podejrzenie, że wczesna infekcja HSV mogła wpłynąć na rozwój mózgu. Materiał biologiczny Wymaz z wykwitu lub błony śluzowej (usta, nos, genitalia). Płyn mózgowo‑rdzeniowy (CSF) pobrany w sterylnych warunkach. Płyn z pęcherza moczowego – w przypadkach podejrzenia rozprzestrzenienia systemowego.
Przygotowanie pacjenta Wymaz z jamy ustnej – unikać jedzenia, picia i płukania jamy ustnej przez co najmniej 30 min przed pobraniem. Wymaz z błony śluzowej lub genitaliów – nie wymaga specjalnego przygotowania, jedynie zachowanie higieny w miejscu pobrania. Płyn mózgowo‑rdzeniowy – pobierany podczas nakłucia lędźwiowego w warunkach aseptycznych; nie ma wymagań dietetycznych.
Krew – pobranie żylne w standardowych warunkach; w razie przyjmowania leków przeciwzakrzepowych należy skonsultować się z lekarzem. Metoda Analiza opiera się na reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) z zestandaryzowanymi starterami (primerami) specyficznymi dla genów HSV‑1 i HSV‑2. Procedura obejmuje: Izolację DNA z pobranej próbki przy użyciu komercyjnych zestawów ekstrakcyjnych.
Amplifikację wybranych fragmentów wirusowego DNA w termocyklerze – cykle denaturacji, annealingu i elongacji. Detekcję produktu amplifikacji poprzez barwienie elektroforetyczne w żelu agarozowym lub za pomocą sondy hydrofobowej (probe) znakowanej fluorochromem, co pozwala na wizualizację pozytywnego wyniku. Włączenie wewnętrznego kontroli (np. ludzki gen β‑aktyny) w celu wykluczenia inhibitorów PCR oraz potwierdzenia prawidłowości pobrania materiału.