Cel badania Wysoce czuły test CRP (hs‑CRP) służy do precyzyjnego oznaczenia stężenia białka C‑reaktywnego w osoczu przy wartościach rzędu 0,1‑0,5 mg/L. Dzięki zwiększonej czułości pozwala wykrywać niskopoziomowe, lecz klinicznie istotne procesy zapalne, które nie są uwidaczniane w standardowym badaniu CRP.
Wskazania kliniczne Ocena ryzyka chorób układu sercowo‑naczyniowego (miażdżyca, zawał mięśnia sercowego, udar mózgu) u pacjentów z podwyższonym czynnikiem ryzyka lub po zdarzeniach sercowo‑naczyniowych. Wykrywanie przewlekłego, niskiego stanu zapalnego u osób z prawidłowym profilem lipidowym, ale zwiększonym ryzykiem sercowo‑naczyniowym. Monitorowanie aktywności zapalnej w chorobach autoimmunologicznych, infekcjach bakteryjnych, urazach tkanek oraz po zabiegach chirurgicznych.
Badanie stanu zapalnego u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem (ASD), PANS/PANDAS oraz innymi spektrum zaburzeń neuro‑rozwojowych, gdzie podwyższony hs‑CRP może wpływać na funkcje poznawcze i zachowanie. Wsparcie oceny ryzyka metabolicznego (zespół metaboliczny, insulinooporność) – podwyższony hs‑CRP jest częstym elementem profilu zapalnego w tych stanach.
Materiał i przygotowanie pacjenta Do badania pobiera się krew żylna (zwykle 2‑5 ml) do probówki zawierającej antykoagulant (np. Przygotowanie: Badanie może być wykonane na czczo lub po posiłku – nie wymaga specjalnej diety. Unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz silnego stresu emocjonalnego w ciągu 24 h przed pobraniem, gdyż mogą one chwilowo podnieść poziom hs‑CRP.
W przypadku ostrej infekcji, gorączki lub urazu zaleca się odczekać do ustąpienia objawów, aby wynik odzwierciedlał stan przewlekły, a nie reakcję na bieżącą patologię. Metoda pomiarowa Stężenie hs‑CRP oznacza się metodą lateksowej immunoturbidymetrii. Przeciwciała przeciw CRP są sprzężone z cząsteczkami lateksu; po związaniu CRP w próbce dochodzi do zmętnienia roztworu, które jest rejestrowane przez analizator i przeliczane na wartość mg/L.
Zakres referencyjny (norma) ≤ 0,5 mg/L – bardzo niski poziom, uznawany za brak istotnego stanu zapalnego. 0,5 – 1,0 mg/L – lekko podwyższony, nadal w granicach niskiego ryzyka sercowo‑naczyniowego. 1,0 – 3,0 mg/L – umiarkowane ryzyko, wskazuje na konieczność dalszej oceny czynników ryzyka. > 3,0 mg/L – wysokie ryzyko; zaleca się szczegółową diagnostykę kardiologiczną i rozważenie interwencji terapeutycznej.