Cel badania Badanie określa stężenie ludzkiego hormonu wzrostu (hGH, GH) w surowicy krwi, co umożliwia rozpoznanie stanów związanych z jego niedoborem (np. karłowatość, opóźniony wzrost) oraz z nadmiernym wydzielaniem (np. Dodatkowo wynik pomaga ocenić funkcję przysadki mózgowej i kontrolować efektywność leczenia hormonalnego.
Wskazania kliniczne Ocena przyczyn zahamowanego wzrostu u dzieci i młodzieży, w tym u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, PANS/PANDAS), u których często obserwuje się opóźnienia somatyczne. Diagnostyka podejrzenia nadmiernego wydzielania GH – gigantyzm u dzieci, akromegalia u dorosłych. Monitorowanie terapii podawania rekombinowanego hormonu wzrostu lub leczenia inhibitorami GH.
Badanie kontrolne po usunięciu guza przysadki lub w trakcie leczenia farmakologicznego wpływającego na przysadkę. Ocena funkcji przysadki w kontekście zespołów wielokrotnych hormonów (np. Metoda Stężenie GH oznacza się w surowicy krwi żylnej metodą immunochemiluminescencji (ICL) lub immunoenzymatyczną (ELISA).
Ze względu na pulsacyjną naturę wydzielania hormonu, pojedynczy pomiar bazowy może nie odzwierciedlać rzeczywistej produkcji; w przypadkach podejrzenia niedoboru wykonuje się testy stymulacyjne (np. podanie argininy, klonidyny) lub supresyjne (ograniczenie glukozy). W praktyce często równolegle mierzy się IGF‑1, który jest bardziej stabilnym wskaźnikiem długoterminowej aktywności GH. Przygotowanie pacjenta Post nocny – 8‑12 godzin bez jedzenia; woda dozwolona.
Unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz stresu w dniu pobrania. Odstawienie leków wpływających na wydzielanie GH (np. sterydy, estrogeny, leki przeciwdepresyjne) po konsultacji z lekarzem. W przypadku testów stymulacyjnych – zastosowanie wytycznych lekarza prowadzącego. Interpretacja wyników Stężenie niskie (zwykle Stężenie podwyższone (> 20 ng/ml w warunkach bazowych) może wskazywać na nadmierną sekrecję GH; potwierdzenie wymaga testu supresyjnego (np.
Wartość w granicach normy (5‑20 ng/ml) nie wyklucza zaburzeń – należy rozważyć kontekst kliniczny, wiek pacjenta oraz wyniki IGF‑1. W kontekście zaburzeń neurorozwojowych podwyższony IGF‑1 przy jednoczesnym prawidłowym GH może odzwierciedlać adaptacyjną reakcję metaboliczną. Kod ICD Badanie klasyfikowane jest pod kodem L71 w systemie ICD, co umożliwia prawidłowe rozliczenie i dokumentację w praktyce klinicznej.