Cel badania Badanie ma za zadanie identyfikację zarówno antygenu wirusa HIV (p24), jak i przeciwciał klasy IgM oraz IgG przeciwko HIV w materiale biologicznym. Dzięki jednoczesnemu oznaczeniu antygenu i przeciwciał możliwe jest wykrycie infekcji już w fazie okienkowej, zanim organizm wytworzy pełną odpowiedź immunologiczną. Wskazania kliniczne Badanie przesiewowe osób należących do grup podwyższonego ryzyka (np.
osoby przyjmujące narkotyki dożylnie, partnerzy osób z HIV, pracownicy służby zdrowia). Potwierdzenie wyniku uzyskanego wyłącznie w oparciu o antygen lub przeciwciała. Monitorowanie statusu serologicznego u pacjentów już zdiagnozowanych z HIV. Ocena ryzyka zakażenia u dzieci i młodzieży z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, ze względu na ich zwiększoną podatność na infekcje. Ocena przed rozpoczęciem terapii immunomodulującej lub po przeszczepie szpiku.
Materiał biologiczny Surowica lub osocze pobrane z żyły (minimum 2 ml). Próbka musi być wolna od hemolizy. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych przygotowań dietetycznych ani farmakologicznych. Próbka powinna być pobrana w warunkach aseptycznych, przechowywana w temperaturze 2‑8 °C i dostarczona do laboratorium nie później niż po 48 h od pobrania. Metoda Test oparty jest na technice immunoenzymatycznej ELISA lub immunochemiluminescencji (CLIA).
Wykorzystuje on antygeny p24 oraz wirusowe antygeny przyłączane do przeciwciał znakowanych enzymem (np. peroksydazą) lub substratem luminescencyjnym. Automatyczny analizator odczytuje sygnał, co zapewnia wysoką czułość (≥99,5 %) i swoistość (≥99,0 %). Interpretacja wyników Negatywny (antygen –, przeciwciała –): brak dowodów na zakażenie HIV w badanej próbce. Zaleca się powtórzenie testu po 3‑6 miesiącach, jeśli ryzyko zakażenia pozostaje wysokie.
Pozytywny antygen, przeciwciała –: wczesny etap infekcji (ok. Należy potwierdzić wyniki testem molekularnym (np. PCR) lub testem potwierdzającym (Western blot, immunoblot). Antygen –, przeciwciała +: zakażenie ustalone. Dalsza ocena obejmuje pomiar obciążenia wirusowego (RNA HIV) oraz liczby limfocytów CD4+ w celu określenia potrzeby rozpoczęcia terapii antyretrowirusowej. Antygen +, przeciwciała +: zaawansowany etap infekcji.
Wymaga pełnej diagnostyki, w tym określenia podtypów HIV‑1 i HIV‑2 oraz oceny parametrów immunologicznych. Znaczenie w diagnostyce zaburzeń neurorozwojowych Osoby z autyzmem oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi mogą charakteryzować się zmienioną odpowiedzią immunologiczną i zwiększoną podatnością na infekcje oportunistyczne.