Cel badania Badanie ma na celu identyfikację materiału genetycznego (RNA) wirusa HEV w próbce krwi, co pozwala na stwierdzenie aktywnej infekcji. Wynik dodatni świadczy o obecności wirusa w organizmie i jest niezbędny do podjęcia dalszych kroków diagnostycznych oraz terapeutycznych. Wskazania kliniczne Objawy ostrego zapalenia wątroby (np. podwyższone aminotransferazy, żółtaczka) po pobycie w regionach endemicznym dla HEV.
Monitorowanie zakażenia u pacjentów z osłabioną odpornością – po przeszczepach, w chorobach autoimmunologicznych, poddawanych chemioterapii lub przy immunosupresji. Kobiety w ciąży, które są szczególnie narażone na ciężki przebieg choroby. Przewlekłe lub niejasne zaburzenia czynności wątroby, gdy etiologia nie została ustalona. Nowe objawy neurologiczne lub immunologiczne u osób z autyzmem (ASD) lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, które mogą być powiązane z infekcją HEV.
Materiał biologiczny Surowica lub osocze – 2 ml krwi pobranej z żyły obwodowej, najlepiej w warunkach aseptycznych. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnej diety ani postu. Próbkę pobiera się przed rozpoczęciem ewentualnej terapii przeciwwirusowej, aby uniknąć fałszywie ujemnych wyników. Należy zadbać o brak hemolizy oraz szybkie przetworzenie próbki.
Metoda Wykorzystuje odwróconą transkrypcję reakcji łańcuchowej polimerazy (RT‑PCR) z primerami skierowanymi przeciwko konserwatywnym fragmentom genomu HEV. Test jest przeprowadzany w trybie jakościowym – wynik podawany jest jako „obecny” lub „nieobecny”. Analiza obejmuje kontrolę wewnętrzną, aby wykluczyć inhibitorów PCR. Interpretacja wyników Wynik dodatni (RNA HEV wykryte) – potwierdza aktywną infekcję.
W zależności od klinicznego obrazu zaleca się dalsze określenie obciążenia wirusowego metodą ilościowego PCR oraz regularne monitorowanie enzymów wątrobowych (ALT, AST). Wynik ujemny (RNA HEV nie wykryte) – nie wyklucza zakażenia w bardzo wczesnym stadium lub przy bardzo niskim poziomie wirusa. W sytuacji wysokiego podejrzenia klinicznego można powtórzyć badanie po 5‑7 dni lub zastosować test ilościowy.
Znaczenie w kontekście ASD i zaburzeń neurorozwojowych Infekcja HEV może wywoływać objawy pozajelitowe, w tym zaburzenia neurologiczne, które potrafią nasilić objawy autyzmu lub współistnieć z innymi zaburzeniami neurorozwojowymi. U osób z ASD nagłe pogorszenie zachowania, zaburzenia snu, problemy z koncentracją lub nowe objawy neurologiczne powinny skłonić do rozważenia testu HEV RNA jakościowo w celu wykluczenia wirusowego czynnika modulującego.