Cel badania Badanie ma na celu wykrycie w kale antygenu bakterii Helicobacter pylori. Obecność tego antygenu świadczy o aktualnym zakażeniu żołądka i pozwala na podjęcie odpowiedniej terapii oraz monitorowanie jej rezultatów. Wskazania kliniczne Diagnostyka pierwotnego zakażenia H. pylori u osób zgłaszających dolegliwości dyspeptyczne. Kontrola skuteczności terapii eradykacyjnej po zakończeniu kuracji antybiotykowej.
Ocena przyczyn przewlekłych zapaleń błony śluzowej żołądka, wrzodów trawiennych oraz wczesnego wykrywania zmian przednowotworowych. Rozważanie przyczyn dolegliwości żołądkowo‑jelitowych u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi (np. autyzmem), u których zaburzenia mikroflory mogą nasilać objawy. Metoda Analiza przeprowadzana jest w w pełni zautomatyzowanym systemie immunochemicznym (ELISA) z wykorzystaniem monoklonalnych przeciwciał skierowanych przeciwko antygenowi H.
Po związaniu antygenu następuje reakcja enzymatyczna, której produkt optyczny jest mierony i przetwarzany na wynik jakościowy (dodatni/ujemny) lub ilościowy. Materiał biologiczny Jednorazowy pojemnik na kał wyposażony w przyczepioną łopatkę ułatwiającą pobranie próbki. Próbka kału (sucha lub płynna) o objętości co najmniej wielkości orzecha laskowego lub 2‑3 ml w przypadku konsystencji płynnej. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem próbki należy opróżnić pęcherz moczowy.
Nie wymaga się specjalnej diety ani odstawiania leków; jedynym przeciwwskazaniem jest niemożność samodzielnego pobrania próbki. Pobranie i transport próbki Pacjent samodzielnie pobiera kał, używając dołączonej łopatki, z kilku różnych fragmentów stolca, aby zapewnić reprezentatywność materiału. Po zamknięciu pojemnika należy dostarczyć go do laboratorium jak najszybciej.
Jeśli od momentu pobrania upłynie nie więcej niż 2 godziny, próbka może być przechowywana w temperaturze pokojowej (do 25 °C). Po tym czasie wymaga chłodzenia (2‑8 °C) i musi trafić do laboratorium najpóźniej w ciągu 24 godzin. Interpretacja wyników Wynik dodatni – wykryto antygen H. pylori w kale, co potwierdza aktywną infekcję. Należy rozważyć rozpoczęcie lub kontynuację terapii eradykacyjnej.
Wynik ujemny – nie stwierdzono antygenu; może oznaczać brak zakażenia lub niewystarczającą ilość bakterii w próbce. W razie wątpliwości zaleca się powtórzenie testu lub zastosowanie alternatywnych metod, takich jak test oddechowy z ureazą lub gastroskopia. Znaczenie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych U osób z autyzmem i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi częste dolegliwości żołądkowo‑jelitowe mogą maskować infekcję H.