Cel badania Test określa ilość przeciwciał klasy IgG skierowanych przeciwko antygenowi kapsularnemu Haemophilus influenzae typu B (Hib) w surowicy krwi. Wynik pozwala ocenić, czy organizm uzyskał ochronną odpowiedź immunologiczną po szczepieniu przeciwko Hib lub po naturalnym zakażeniu.
Wskazania kliniczne Kontrola odporności po szczepieniu przeciwko Haemophilus influenzae typu B, szczególnie u dzieci Ocena stanu odporności przed planowanymi zabiegami zwiększającymi ryzyko infekcji (np. splenektomia, chemioterapia, transplantacja). Diagnostyka w przypadkach podejrzenia niedoboru przeciwciał przeciw Hib (np. nawracające infekcje dróg oddechowych, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych).
Badanie kontrolne w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu, gdzie obserwuje się dysregulację układu immunologicznego i może być wskazane szerokie badanie profilu przeciwciał. Przygotowanie do podróży do regionów o podwyższonym ryzyku zakażeń Hib. Materiał Surowica (próbka pobrana z żyły w probówce bez dodatku antykoagulantu).
Metoda Stężenie IgG przeciw Hib określa się metodą ilościową, najczęściej enzymatycznym testem immunoenzymatycznym (ELISA) lub immuno‑chemiluminescencyjnym (CLIA). Testy te wykorzystują antygen kapsularny Hib przytwierdzony do powierzchni mikrotalerzy lub nośników, a następnie wykrywają związane przeciwciała przy pomocy znakowanego wtórnego przeciwciała. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania.
Próbka powinna być pobrana w warunkach aseptycznych, a surowica odwirowana i zamrożona (‑20 °C lub niżej) w przypadku opóźnionego transportu do laboratorium. Interpretacja wyników Poziom ochronny – najczęściej przyjmuje się, że stężenie ≥0,15 µg/ml (lub ≥1 µg/ml w zależności od przyjętego standardu) świadczy o wystarczającej ochronie przed zakażeniem Hib.
Brak ochrony – wynik poniżej progu ochronnego wskazuje na potrzebę dodatkowej dawki szczepionki lub dalszej oceny immunologicznej. Wysokie wartości – mogą odzwierciedlać niedawne szczepienie, naturalną infekcję lub reakcję immunologiczną w przebiegu choroby autoimmunologicznej. W przypadkach niejednoznacznych wyniki należy skonsultować z lekarzem prowadzącym, uwzględniając historię szczepień i aktualny stan kliniczny pacjenta.