Cel badania Badanie ma na celu określenie stężenia przeciwciał (IgG) skierowanych przeciwko trzem najważniejszym szczepom wirusa grypy: A(H1N1), A(H3N2) oraz typu B.
Wynik pozwala ocenić: stopień nabytej odporności po przebytej infekcji lub po szczepieniu przeciw grypie, potencjalną ochronę przed kolejnymi zakażeniami, przydatność w diagnostyce różnicowej przy podejrzeniu ostrej infekcji grypowej, monitorowanie odpowiedzi immunologicznej w grupach szczególnie narażonych, w tym osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (np. Wskazania kliniczne ocena ochrony po szczepieniu przeciw grypie (np.
w sezonie grypowym), potwierdzenie przebytej infekcji grypowej, gdy objawy kliniczne są niejednoznaczne, monitorowanie odporności u pacjentów immunosupresyjnych, starszych, osób z chorobami przewlekłymi oraz dzieci z zaburzeniami neurorozwojowymi, badania przesiewowe w ramach epidemiologicznego nadzoru wirusów grypy, ustalanie przyczyn gorączki o niejasnym pochodzeniu, kiedy wykluczenie grypy jest istotne.
Metoda Do oznaczania poziomu przeciwciał stosuje się jedną z następujących technik laboratoryjnych: Test hamowania aglutinacji (HI – Hemagglutination Inhibition) – klasyczna metoda, w której surowica pacjenta jest rozcieńczana i badana pod kątem zdolności do hamowania aglutinacji erytrocytów przez wirus.
ELISA (Enzyme‑Linked Immunosorbent Assay) – test immunoenzymatyczny wykorzystujący antygeny wirusowe przytwierdzone do płytki, pozwalający na ilościowe oznaczenie przeciwciał IgG. Wynik podawany jest jako tytuł (np. 1:40, 1:80, 1:160) lub jako jednostki międzynarodowe (IU/ml). Zwykle tytuł ≥1:40 uznaje się za wskazujący na ochronę przed infekcją. Przygotowanie pacjenta Badanie wymaga pobrania krwi żylnej – surowicy. Nie jest wymagane pozostawanie na czczo.
Jeśli badanie ma ocenić odpowiedź po szczepieniu, pobranie krwi powinno nastąpić co najmniej 14 dni po podaniu szczepionki. Unikać pobrania próbki w ciągu 7 dni od ciężkiej infekcji wirusowej lub przy aktywnym gorączkowaniu, aby wynik nie był zafałszowany. Pacjent powinien poinformować lekarza o przyjmowanych lekach immunosupresyjnych, które mogą wpływać na poziom przeciwciał.