Cel badania Pomiar stężenia glukagonu w osoczu pozwala ocenić wydzielanie tego hormonu przez komórki alfa trzustki, co jest kluczowe przy rozpoznawaniu przyczyn hipoglikemii, hiperglikemii, a także nowotworów produkujących glukagon (glukagonom). Wynik może mieć znaczenie w ocenie metabolicznych nieprawidłowości obserwowanych u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem. Wskazania kliniczne Niejasna hipoglikemia (np.
u dzieci i młodzieży z ASD) Monitorowanie choroby Gravesa, cukrzycy typu 1 i 2 oraz ocena ryzyka hipoglikemii Diagnostyka i kontrola glukagonom (nowotwory trzustki wydzielające glukagon) Ocena funkcji komórek alfa w chorobach wątrobowych i nerek Badania badawcze w kontekście zaburzeń metabolicznych związanych z neurorozwój Metoda Stężenie glukagonu oznacza się najczęściej metodą immunologiczną – testem immunoenzymatycznym (ELISA) lub immunoanalizą chemiluminescencyjną (CLIA).
Próbka krwi pobierana jest z żyły w probówce zawierającej antykoagulant EDTA, następnie odwirowuje się ją w celu uzyskania osocza, które przechowuje się w temperaturze –20 °C do momentu analizy. Interpretacja wyników Stężenie prawidłowe: zazwyczaj 50‑150 pg/mL (wartości referencyjne mogą się różnić w zależności od laboratorium).
Podwyższony poziom: może wskazywać na glukagonoma, niewydolność nerek, stres metaboliczny, infekcje, czy stosowanie leków podnoszących wydzielanie glukagonu (np. Obniżony poziom: obserwuje się przy niewydolności komórek alfa trzustki, ciężkiej hipoglikemii, niewydolności wątroby, lub po podaniu insulinoterapii.
W kontekście ASD i innych zaburzeń neurorozwojowych nieprawidłowy poziom glukagonu może współwystępować z zaburzeniami regulacji glukozy i wpływać na zachowania oraz funkcje poznawcze. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi pacjent powinien: Pościć co najmniej 8‑12 godzin (woda do picia jest dozwolona). Unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz stresu w dniu pobrania.
Powiadomić lekarza o przyjmowanych lekach, zwłaszcza insulinie, pochodnych sulfonylomocznika, lekach przeciwcukrzycowych, β‑agonistach oraz preparatach zawierających GLP‑1. Nie spożywać alkoholu 24 h przed badaniem. Uwagi laboratoryjne Próbkę należy przetworzyć w ciągu 30 min od pobrania, a osocze przechowywać w zamrażarce –20 °C lub niższej temperaturze, aby zapobiec degradacji hormonu. W przypadku opóźnienia analizy zaleca się dodanie inhibitorów proteaz.