Cel badania Badanie wyznacza stężenie fibrynogenu – jednego z najważniejszych czynników układu krzepnięcia, który po aktywacji przekształca się w nierozpuszczalną fibrynę tworzącą matrycę skrzepu. Ponadto fibrynogen jest białkiem ostrej fazy, którego poziom odzwierciedla reakcję zapalną organizmu. Wskazania kliniczne Rozpoznanie wrodzonych lub nabytych niedoborów fibrynogenu; Ustalenie przyczyny zwiększonego zużycia czynników krzepnięcia (np.
rozproszony zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego – DIC, nowotwory, intensywna terapia trombolityczna); Monitorowanie terapii antykoagulacyjnej i trombolitycznej; Ocena ryzyka zdarzeń zakrzepowo‑zatorowych, takich jak zawał mięśnia sercowego czy udar mózgu; Wspomaganie oceny funkcji wątroby, gdyż fibrynogen jest syntetyzowany w tym narządzie; Śledzenie przebiegu ciężkich infekcji, stanów zapalnych i urazów; Kontrola pacjentów z autyzmem lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi przyjmujących leki przeciwzakrzepowe, estrogeny lub niektóre leki psychotropowe, które mogą modyfikować poziom fibrynogenu; Ocena stanu zapalnego u pacjentów z chorobami autoimmunologicznymi, reumatoidalnym zapaleniem stawów, toczeń czy przewlekłą niewydolnością nerek.
Kiedy należy wykonać badanie? Powtarzające się krwawienia z nosa, dziąseł, przewodu pokarmowego, dróg moczowych lub odbytu; Łatwe powstawanie siniaków po niewielkich urazach; Utrzymujące się krwawienia po zabiegach chirurgicznych lub urazach; Obecność nieuzasadnionych zakrzepów w układzie żylno‑tętniczym; Ocena stanu wątroby przed planowaną operacją lub w chorobach wątrobowych; Przed rozpoczęciem lub w trakcie leczenia lekami rozrzedzającymi krew (warfaryna, heparyna, NOAC); Historia rodzinna wrodzonych zaburzeń krzepnięcia.
Przygotowanie pacjenta Badanie nie wymaga specjalnych przygotowań dietetycznych ani czasowych. W przypadku przyjmowania leków przeciwzakrzepowych lub suplementów wpływających na układ krzepnięcia, należy skonsultować się z lekarzem w celu ewentualnej modyfikacji dawkowania przed pobraniem krwi. Materiał do badania Krew żylna pobrana do probówki zawierającej antykoagulant, najczęściej cytrynian sodu (3,2 %).
Metoda badania Stężenie fibrynogenu oznacza się na koagulometrze, najczęściej metodą Claussa – pomiar czasu tworzenia się fibryny po dodaniu odpowiednich reagentów (trombiny i wapnia). Alternatywnie stosuje się metodę immunologiczną (ELISA) w laboratoriach specjalistycznych. Normy (wartości referencyjne) Zakresy zależą od wieku i płci. Dla dorosłych przyjmuje się 200‑393 mg/dl. U noworodków i małych dzieci wartości są niższe, a u osób starszych mogą nieznacznie wzrastać.
Wynik 393 mg/dl – podwyższony poziom. Interpretacja wyniku – fibrynogen obniżony Obniżone stężenie może być spowodowane: Rozproszonym zespołem wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) oraz zwiększonym rozkładem w nowotworach, białaczkach; Ciężką niewydolnością wątroby, w której synteza białek ostrej fazy jest upośledzona; Intensywną terapią trombolityczną lub podawaniem L‑asparaginazy; Wrodzonymi zaburzeniami wytwarzania fibrynogenu (np.