Cel badania Analiza poziomu fibrynogenu w osoczu pozwala określić zdolność organizmu do tworzenia skrzepów fibrynowych oraz ocenić reakcję ostrej fazy. Fibrynogen, syntetyzowany w wątrobie pod wpływem cytokin (m.in. IL‑6), po przekształceniu przez trombinę tworzy fibrynę, kluczowy element sieci krzepnięcia. Wskazania kliniczne Diagnostyka i kontrola zaburzeń krzepnięcia – skaza krwotoczna, nadkrzepliwość, DIC.
Ocena ryzyka krwawień lub zakrzepów w chorobach wątroby, nerek oraz w stanach intensywnego zapalenia. Monitorowanie chorób zapalnych i infekcyjnych, np. zapalenie stawów, sepsa, choroby autoimmunologiczne. Badanie stanu zapalnego u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, PANS i PANDAS. Kontrola terapii przeciwzakrzepowej (heparyna, warfaryna, NOAC) oraz ocena skuteczności leczenia przeciwzapalnego.
Ocena zmian fizjologicznych, takich jak ciąża (szczególnie III trymestr), przyjmowanie doustnych środków antykoncepcyjnych czy choroby przewlekłe (nowotwory, choroby zapalne jelit). Materiał biologiczny Osocze uzyskane z krwi pełnej, najczęściej pobrane do probówki z antykoagulantem cytrynianowym (Na‑citrate 3,2 %). Metoda Stężenie fibrynogenu wyznacza się metodą nefelometryczną, w której do próbki osocza dodaje się drobinki lateksu pokryte przeciwciałami antyfibrynogenowymi.
Powstający kompleks immunologiczny zwiększa rozproszenie światła; intensywność tego rozproszenia jest proporcjonalna do ilości fibrynogenu w badanej próbce. Metoda jest szybka, automatyzowana i charakteryzuje się wysoką precyzją. Przygotowanie pacjenta Post nie jest wymagany – pobranie krwi może odbywać się w warunkach spoczynkowych.
Zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania leków przeciwzakrzepowych (heparyna, warfaryna, NOAC) w ciągu 24 h przed pobraniem, o ile nie jest to sprzeczne z zaleceniami lekarza. Próbkę pobiera się do probówki z 3,2 % Na‑citrate w stosunku 1:9 (antykoagulant : krew). Interpretacja wyników Zakresy referencyjne, zależnie od laboratorium, wynoszą zazwyczaj 200‑400 mg/dL (2‑4 g/L). Interpretację należy powiązać z klinicznym kontekstem pacjenta.
Stężenie obniżone ( może sugerować: Wrodzoną lub nabytą hipofibrynogenemię. Rozproszoną aktywację krzepnięcia (DIC). Ciężką niewydolność wątroby lub uszkodzenie hepatocytów. Użycie dużych dawek trombiny lub intensywną terapię przeciwzakrzepową. Stężenie podwyższone (>400 mg/dL) może wskazywać na: Aktywację ostrej fazy – infekcje, stany zapalne, urazy, nowotwory. Ciąża, zwłaszcza w trzecim trymestrze. Choroby sercowo‑naczyniowe zwiększające ryzyko zakrzepicy.