Cel badania Badanie poziomu fibrynogenu w osoczu ma na celu określenie ilości tego kluczowego czynnika krzepnięcia (czynnik I). Pomaga to w ocenie funkcjonowania układu hemostatycznego oraz w identyfikacji stanów, w których proces krzepnięcia jest zaburzony. Wskazania kliniczne Diagnostyka i monitorowanie zaburzeń krzepnięcia, takich jak skaza krwotoczna czy skłonność do zakrzepów. Ocena ryzyka krwawień lub zakrzepicy w przebiegu chorób wątroby (marskość, zapalenie wątroby).
Monitorowanie leczenia przeciwzakrzepowego (heparyna, warfaryna) oraz terapii substytucyjnej fibrynogenu. Rozpoznanie zespołu rozsianej martwej krwi (DIC) – charakterystyczny spadek fibrynogenu. Ocena stanu hemostazy w ciąży i w okresie połogu. Badanie w kontekście chorób neurorozwjowych, w tym autyzmu, gdzie zaburzenia układu krzepnięcia i procesy zapalne mogą wpływać na przebieg choroby.
Metoda Stężenie fibrynogenu oznacza się w osoczu pobranym z krwi żylnej antykoagulowaną cytrynianem. Najczęściej wykorzystywaną metodą jest test koagulacyjny oparty na pomiarze czasu krzepnięcia w obecności dodatku trombiny (test Clauss) lub metoda immunologiczna (ELISA). Wynik podaje się w jednostkach gramów na litr (g/L) lub miligramach na decylitr (mg/dL).
Przygotowanie pacjenta Próbka pobierana jest z żyły przed posiłkiem (na czczo) lub co najmniej 2 godziny po ostatnim posiłku, aby uniknąć wpływu posiłku na parametry krwi. Nie należy przyjmować leków przeciwzakrzepowych (np. aspiryny, klopidogrel) w dniu pobrania, chyba że lekarz zaleci inaczej. Pacjent powinien unikać intensywnego wysiłku fizycznego w dniu badania. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa: 2,0‑4,0 g/L (200‑400 mg/dL), zależnie od laboratorium.
Obniżony poziom: może wskazywać na niedobór wytwarzany w wątrobie, rozległe krwawienie, DIC, zespół nabytego niedoboru fibrynogenu, ciężką niewydolność wątroby lub intensywną konsumpcję fibrynogenu w procesie zakrzepowym. Podwyższony poziom: obserwuje się w stanach zapalnych, nowotworach, ciąży, po operacjach, w chorobach autoimmunologicznych oraz w niektórych zaburzeniach metabolicznych.
Interpretacja wyniku powinna być zawsze dokonywana w kontekście pełnego obrazu klinicznego pacjenta oraz innych badań laboratoryjnych (np.