Cel badania Badanie ma na celu oznaczenie ilości eozynofilowego białka kationowego (ECP) w surowicy lub osoczu. ECP jest specyficznym markerem aktywacji eozynofili, a jego podwyższony poziom wskazuje na towarzyszący proces zapalny lub alergiczny.
Wskazania kliniczne monitorowanie astmy o podłożu eozynofilowym, w tym ocena skuteczności terapii przeciwzapalnej diagnostyka i kontrola atopowego zapalenia skóry (AZS) rozpoznanie eozynofilowego zapalenia przełyku (EoE) oraz innych chorób układu pokarmowego związanych z eozynofilami ocena reakcji alergicznej na leki, pokarmy, pyłki i inne aeroalergeny wykrywanie zapalenia wywołanego infekcją pasożytniczą (np.
glisty, włośnice) wsparcie diagnostyki chorób autoimmunologicznych z komponentem eozynofilowym, takich jak ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń (EGPA) analiza stanu zapalnego w zespołach neurorozwojowych, w tym ASD, PANS/PANDAS, gdzie podwyższone ECP może sugerować współistniejący proces alergiczny lub immunologiczny Metoda Stężenie ECP wyznacza się metodą immunologiczną, najczęściej testem immunoenzymatycznym (ELISA) lub immunochemiluminescencyjnym.
Test wykorzystuje przeciwciała monoklonalne o wysokiej powinowactwie do ECP, co zapewnia czułość rzędu 0,1 µg/L oraz wysoką swoistość. Próbka surowicy lub osoczu jest najpierw odwirowana, a następnie przechowywana w temperaturze –20 °C do momentu analizy.
Interpretacja wyników Wartość prawidłowa: zazwyczaj Podwyższone stężenie: sugeruje aktywację eozynofili i może wystąpić w astmie eozynofilowej, alergii sezonowej, atopowym zapaleniu skóry, eozynofilowym zapaleniu przełyku, infekcjach pasożytniczych, chorobach autoimmunologicznych (np. EGPA) oraz w reakcjach nadwrażliwości na leki.
Obniżone lub prawidłowe stężenie przy obecnych objawach klinicznych: może wskazywać, że objawy nie są spowodowane aktywacją eozynofili lub że pacjent przyjmuje leki hamujące ich funkcję, takie jak kortykosteroidy, leki przeciwzapalne lub przeciwleukotrienowe. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnej diety ani postu.