Cel badania Test EBV IgG z oceną awidności służy do wykrycia przeciwciał klasy IgG skierowanych przeciw wirusowi Epsteina‑Barr (EBV) oraz określenia siły ich wiązania (awidności). Wysoka awidność wskazuje na przebyte, dawno zakończone zakażenie, natomiast niska awidność sugeruje niedawno nabyte zakażenie, co jest istotne w diagnostyce mononukleozy zakaźnej oraz ocenie ryzyka powikłań neurologicznych.
Wskazania kliniczne Podejrzenie mononukleozy zakaźnej (objawy: gorączka, zapalenie gardła, powiększenie węzłów chłonnych, powiększenie wątroby lub śledziony). Ocena statusu immunologicznego po zakażeniu EBV, szczególnie w kontekście chorób autoimmunologicznych i neuropsychiatrycznych. Diagnostyka różnicowa w przypadkach podejrzenia zespołu PANS/PANDAS, gdzie EBV może pełnić rolę wyzwalacza.
Monitorowanie przebiegu choroby u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, u których zakażenie EBV może wpływać na nasilenie objawów. Materiał biologiczny Surowica pobrana z krwi pełnej. Metoda Badanie wykonywane jest metodą immunoenzymatyczną (ELISA). Najpierw oznacza się ilość przeciwciał IgG przeciw EBV (antygeny VCA – wirusowy antygen jądrowy). Następnie, w osobnym odczynie, ocenia się awidność przeciwciał poprzez zastosowanie roztworu denaturującego (np.
mocny roztwór mocznika) i porównanie sygnału z odczynem kontrolnym. Współczynnik awidności (AI) obliczany jest jako stosunek absorbancji po denaturacji do absorbancji w warunkach standardowych, wyrażony w procentach. Interpretacja wyników IgG dodatnie, awidność wysoka (AI > 60 %) – zakażenie przebyte, przynajmniej kilka miesięcy temu.
IgG dodatnie, awidność niska (AI – wskazuje na niedawno nabyte zakażenie (zwykle IgG ujemne – brak wykrywalnych przeciwciał; możliwe, że pacjent nie miał kontaktu z wirusem lub jest w bardzo wczesnym stadium infekcji (przed pojawieniem się IgG). Wartości pośrednie (AI 45‑60 %) wymagają korelacji z kliniką oraz ewentualnego powtórzenia badania po kilku tygodniach. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania.
Pobranie krwi można wykonać w dowolnym dniu, bez konieczności zachowania postu. W przypadku podejrzenia ostrej infekcji zaleca się pobranie próbki przed rozpoczęciem antybiotykoterapii, aby uniknąć wpływu leków na wynik. Kody ICD B27.0 – Mononukleoza zakaźna wywołana wirusem EBV. B95.0 – Zakażenie wirusem Epsteina‑Barr, jako przyczyna choroby współistniejącej.