Cel badania Badanie Dorsz F3 ma na celu identyfikację specyficznych przeciwciał klasy IgE, które reagują z alergenem białkowym pochodzącym z dorsza (Gadus morhua). Wynik umożliwia określenie, czy u pacjenta istnieje nadwrażliwość typu I na tę rybę. Wskazania kliniczne Objawy sugerujące alergię pokarmową po spożyciu dorsza, takie jak wysypka, pokrzywka, obrzęk warg lub języka, duszność, wymioty lub biegunka.
Potrzeba potwierdzenia alergii przed wprowadzeniem diety eliminacyjnej lub w ramach oceny ryzyka reakcji anafilaktycznej. Kwalifikacja do odczulania pokarmowego (immunoterapia) po wykazaniu obecności specyficznych IgE. Diagnostyka u małych dzieci (w tym poniżej 4 lat), szczególnie u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, takimi jak autyzm, u których objawy alergiczne mogą współistnieć z problemami behawioralnymi i gastro‑enterologicznymi.
5 ml krwi) poddawana jest analizie metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub testem chemiluminescencyjnym. W trakcie testu antygen dorsza jest przyłączany do powierzchni płytki, a następnie wykrywa się wiązanie specyficznych IgE przy pomocy znakowanego przeciwciała. Wynik podawany jest w jednostkach kilounitów na litr (kU/L). Przygotowanie pacjenta Do pobrania wystarczy jednorazowa próbka krwi (5 ml).
Nie jest wymagane odstawianie leków przeciwhistaminowych, kortykosteroidów ani innych leków przeciwzapalnych, co umożliwia wykonanie testu w dowolnym momencie, także w trakcie nasilenia objawów. Interpretacja wyników <0,35 kU/L – wynik ujemny, brak wykrywalnych IgE przeciwko dorszowi. 0,35–0,70 kU/L – strefa nieokreśloności; zaleca się powtórzenie badania lub dodatkową ocenę kliniczną.
>0,70 kU/L – wynik dodatni, wskazuje na obecność specyficznych IgE i potwierdza alergię typu I. Zastosowanie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych U osób z autyzmem oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi częściej obserwuje się nietolerancje pokarmowe i alergie, które mogą nasilać objawy ze strony przewodu pokarmowego oraz wpływać na zachowanie.
Test Dorsz F3 pozwala wykluczyć lub potwierdzić alergię na dorsza jako potencjalny czynnik wywołujący dolegliwości żołądkowo‑jelitowe lub nasilenie zachowań agresywnych, co jest kluczowe przy opracowywaniu indywidualnych zaleceń dietetycznych i terapeutycznych.