Cel badania Pomiar stężenia fragmentu C‑3c w surowicy krwi pozwala ocenić stopień aktywacji układu dopełniacza – jednego z kluczowych elementów odpowiedzi immunologicznej. C‑3c jest stabilnym produktem rozpadu białka C3, którego podwyższony poziom świadczy o nasilonej aktywacji dopełniacza, natomiast obniżony może wskazywać na zużycie lub niedobór tego komponentu.
Wskazania kliniczne Monitorowanie aktywności zapalnej w ostrych i przewlekłych infekcjach bakteryjnych i wirusowych. Diagnostyka i kontrola chorób autoimmunologicznych, takich jak toczeń rumieniowaty układowy (ICD‑10 M32) czy zapalenie naczyń. Ocena zużycia dopełniacza w zespołach immunologicznych, np. w zespole nieszczelnego naczynia (angioedema) czy w chorobach związanych z immunokompleksami.
Wspomaganie diagnostyki zaburzeń neurorozwojowych (autyzm, PANS/PANDAS), gdzie obserwuje się zaburzenia regulacji układu immunologicznego. Kontrola skuteczności terapii immunosupresyjnej i antybiotykowej. Metoda Stężenie C‑3c oznacza się w surowicy żylnej przy użyciu metod immunologicznych, najczęściej immunoturbidymetrii lub nephelometrii.
Próbka musi być pobrana w warunkach sterylnych, po odwirowaniu krwi w celu uzyskania czystej surowicy i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C nie dłużej niż 48 h przed analizą. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa – zależy od laboratorium, typowo 90‑180 mg/dl (lub 0,9‑1,8 g/l). Podwyższone C‑3c – wskazuje na aktywację dopełniacza: ostre infekcje, sepsa, stany zapalne, niektóre nowotwory.
Obniżone C‑3c – może oznaczać konsumpcję dopełniacza w chorobach autoimmunologicznych, wrodzone niedobory C3 lub intensywną terapię immunosupresyjną. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie jest wymagane specjalne przygotowanie dietetyczne. Należy jednak unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania leków immunosupresyjnych lub przeciwzapalnych w dniu pobrania, jeśli to możliwe, gdyż mogą one wpływać na wynik.
Znaczenie w diagnostyce zaburzeń neurorozwojowych Badanie C‑3c może stanowić cenny element panelu immunologicznego u pacjentów z autyzmem, PANS/PANDAS oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, w których obserwuje się nieprawidłowości w funkcjonowaniu układu dopełniacza. Wyniki pomagają wykluczyć lub potwierdzić udział procesów zapalnych w patogenezie objawów neurobehawioralnych i mogą wpływać na wybór strategii terapeutycznych, takich jak immunomodulacja.