Cel badania Analiza ilościowa białka C2 w surowicy pozwala zweryfikować integralność i wydolność klasycznej ścieżki układu dopełniacza – kluczowego elementu wrodzonej obrony organizmu. Wskazania kliniczne Podejrzenie pierwotnego lub wtórnego niedoboru C2, co zwiększa ryzyko nawracających zakażeń bakteryjnych i wirusowych. Choroby autoimmunologiczne, zwłaszcza toczeń rumieniowaty układowy, w którym deficyt C2 jest czynnikiem predysponującym.
Ocena ryzyka i przebiegu zwyrodnienia plamki żółtej związanej z wiekiem (AMD). Badania nad neurozapalnymi mechanizmami w zaburzeniach neurorozwojowych, w tym w spektrum autyzmu, gdzie nadaktywacja dopełniacza może wpływać na rozwój mózgu. Monitorowanie efektów terapii immunomodulacyjnych oraz ocena aktywacji dopełniacza w chorobach nowotworowych. Materiał Surowica pobrana z żyły – zazwyczaj 5 ml krwi, odwirowana w standardowy sposób.
Metoda Stężenie C2 wyznaczane jest jedną z następujących technik laboratoryjnych: ELISA (enzymowa immunoanaliza) – zapewnia wysoką czułość i specyficzność, wynik podawany w mg/dl. Immunoturbidymetria – szybka metoda automatyczna, również wyrażana w mg/dl. W niektórych laboratoriach stosuje się immunofluorescencję jako alternatywę.
Interpretacja wyników Obniżony poziom C2 (zwykle Podwyższony poziom C2 (powyżej 40 mg/dl) sugeruje aktywację układu dopełniacza w przebiegu stanów zapalnych, chorób autoimmunologicznych, niektórych nowotworów lub w odpowiedzi na infekcje. Zakresy referencyjne różnią się w zależności od użytej metody i populacji; typowe wartości dla dorosłych: 20‑40 mg/dl (ELISA), 15‑35 mg/dl (immunoturbidymetria). Dla dzieci mogą obowiązywać nieco inne normy.
Wartości graniczne ustala każde laboratorium, dlatego wynik powinien być interpretowany w kontekście klinicznym. Przygotowanie pacjenta Do pobrania krwi nie jest wymagana specjalna dieta ani post. Zaleca się jednak: Unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz stresu w ciągu 24 h przed pobraniem, gdyż mogą one wpływać na poziom białek ostrej fazy. Informowanie lekarza o przyjmowanych lekach, szczególnie immunosupresyjnych, antybiotykach i suplementach.
Związek z autyzmem i zaburzeniami neurorozwojowymi Coraz więcej publikacji wskazuje, że dysregulacja układu dopełniacza, w tym nieprawidłowy poziom C2, może uczestniczyć w neurozapalnych procesach obserwowanych u niektórych osób z ASD. Badanie C2 może więc stanowić element szerszej paneli immunologicznej, pomagającej zidentyfikować podłoże immunologiczne objawów neurorozwojowych oraz ocenić potencjalną korzyść z terapii modulujących układ dopełniacza.