Cel badania Test ma na celu wykrycie w próbce moczu obecności dekstrometorfanu (DXM), co pozwala ocenić, czy badany niedawno przyjmował lek przeciwkaszlowy, a także wykrywać potencjalne nadużycie substancji. Wskazania kliniczne Potwierdzenie przyjmowania dekstrometorfanu w sytuacjach podejrzenia przedawkowania lub zatrucia (ICD‑10: T40.5X1A – zatrucie dekstrometorfanem, nieoznaczone).
Monitorowanie przestrzegania zaleceń terapeutycznych u pacjentów przyjmujących DXM w ramach leczenia objawowego. Ocena ekspozycji u dzieci w przypadkach nieumyślnego podania leku. Wsparcie diagnostyki w przypadkach podejrzenia nadużywania substancji psychoaktywnych, szczególnie w grupie osób z zaburzeniami neurorozwojowymi.
Metoda Badanie przeprowadzane jest metodą immunochemiczną (test immunoenzymatyczny) lub chromatografii gazowo‑cynkowej sprzężonej z spektrometrią mas (GC‑MS). Test immunologiczny dostarcza szybką odpowiedź „obecny/nieobecny”, natomiast GC‑MS umożliwia potwierdzenie wyniku oraz identyfikację metabolitów DXM. Interpretacja wyników Wynik dodatni – w moczu wykryto dekstrometorfan; oznacza spożycie leku w ciągu ostatnich 24‑48 h (zależnie od dawki i tempa metabolizmu).
Wynik ujemny – brak wykrywalnych ilości dekstrometorfanu; nie wyklucza jednak bardzo wczesnego pobrania próbki po spożyciu lub bardzo niskiej dawki poniżej progu wykrywalności. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania. Należy pobrać próbkę moczu w czystym pojemniku, najlepiej poranny, unikając zanieczyszczenia kałem. W przypadku monitorowania terapii zaleca się regularne pobieranie próbek w ustalonych odstępach czasu.
Uwagi dodatkowe Dekstrometorfan jest metabolizowany w wątrobie przez enzymy cytochromu P450 (głównie CYP2D6). U osób z niepełnosprawnością enzymatyczną (np. słabymi metabolizatorami CYP2D6) substancja może utrzymywać się w organizmie dłużej, co może wpływać na wynik testu.