Cel badania Test określa ilość czynnika wzrostu śródbłonka naczyń (VEGF) w wybranym materiale biologicznym. VEGF jest kluczowym regulatorem tworzenia nowych naczyń (angiogenezy), utrzymania przepuszczalności bariery śródbłonkowej oraz reakcji zapalnych. Pomiar jego stężenia pozwala na ocenę intensywności tych procesów w organizmie.
Wskazania kliniczne Diagnostyka i monitorowanie chorób charakteryzujących się nadmierną angiogenezą – nowotwory, retinopatia cukrzycowa, zwyrodnienie plamki żółtej. Ocena stanów zapalnych i reakcji immunologicznych, w tym chorób autoimmunologicznych oraz zespołów PANS i PANDAS. Badanie zaburzeń neurorozwojowych – nieprawidłowe poziomy VEGF mogą uczestniczyć w patogenezie autyzmu (ASD) oraz innych zaburzeń rozwojowych mózgu.
Ocena ryzyka powikłań po przeszczepach, urazach, zabiegach chirurgicznych i w procesie gojenia ran. Monitorowanie chorób nerek, chorób sercowo-naczyniowych oraz stanów neurodegeneracyjnych, w których VEGF odgrywa rolę ochronną. Materiał biologiczny Surowica lub osocze krwi – pobranie 5 ml krwi żylnej do probówki bez antykoagulantu lub z dodatkiem żelatyny (gel separator).
Metoda pomiarowa Stężenie VEGF oznacza się najczęściej techniką immunoenzymatyczną ELISA lub metodą immunochemiluminescencji (CLIA). Wykorzystuje się przeciwciała monoklonalne skierowane przeciwko specyficznym epitopom VEGF‑A, najaktywniejszej izoformy, choć niektóre zestawy wykrywają także VEGF‑B i VEGF‑C. Wynik podaje się w pikogramach na mililitr (pg/ml) lub nanogramach na litr (ng/l). Przygotowanie pacjenta Próbka nie wymaga specjalnego przygotowania.
Zaleca się pobranie krwi na czczo (co najmniej 8‑10 h od ostatniego posiłku), aby wyeliminować krótkotrwałe wahania metaboliczne, ale brak takiego przygotowania nie wpływa istotnie na wynik. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa – zakres referencyjny zależy od laboratorium, najczęściej wynosi 100‑500 pg/ml w surowicy. Podwyższone stężenie – sugeruje zwiększoną angiogenezę (np.
nowotwory, choroby oczu), aktywne procesy zapalne, reakcje immunologiczne oraz niektóre podtypy autyzmu, w których obserwuje się nadekspresję VEGF. Obniżone stężenie – może wskazywać na niewydolność nerek, niedobory odżywcze, zaburzenia neurodegeneracyjne lub formy zaburzeń rozwojowych, w których produkcja VEGF jest ograniczona.