Cel badania Badanie ma na celu zmierzenie koncentracji czynnika von Willebranda (VWF) w osoczu krwi. VWF jest białkiem niezbędnym do prawidłowego przyczepiania płytek krwi do uszkodzonej ściany naczynia oraz do stabilizacji czynnika VIII. Wynik pozwala na wykrycie niedoboru lub dysfunkcji VWF, co jest kluczowe w diagnostyce choroby von Willebranda (ICD‑10 D68.3).
Wskazania kliniczne Podejrzenie choroby von Willebranda (krwawienia śluzowo‑skórne, krwawienia po urazach, długotrwałe krwawienia po zabiegach dentystycznych). Niejasne krwawienia u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, które mogą wpływać na zdolność komunikacji objawów. Przygotowanie do operacji lub zabiegów chirurgicznych wymagających oceny ryzyka krwawienia. Monitorowanie terapii zastępczej VWF u pacjentów z potwierdzonym niedoborem.
Badanie rodziny w celu identyfikacji nosicieli mutacji VWF. Metoda Do oznaczenia poziomu VWF stosuje się immunologiczne testy ilościowe, najczęściej metodę ELISA (enzyme‑linked immunosorbent assay) lub immunoturbidymetrię. Próbka osocza pobrana z krwi żylnej (przeciwzakrzepowa, cytrynian) jest poddawana reakcji z przeciwciałami monoklonalnymi skierowanymi przeciwko antygenowi VWF.
Intensywność sygnału jest proporcjonalna do stężenia białka i jest wyrażana w jednostkach międzynarodowych (IU/dl) lub procentach w stosunku do wartości referencyjnych. Przygotowanie pacjenta Badanie nie wymaga specjalnego przygotowania – można je wykonać na czczo lub po posiłku. Unikaj przyjmowania leków przeciwpłytkowych (np. aspiryny) oraz suplementów wpływających na krzepliwość (np.
witamina K) przynajmniej 7 dni przed pobraniem próbki, o ile nie jest to sprzeczne z zaleceniami lekarza. W przypadku terapii zastępczej VWF odczekaj co najmniej 24 h po ostatniej infuzji przed pobraniem krwi. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa – 50‑150 % (lub 0,5‑1,5 IU/ml) w zależności od przyjętego zakresu referencyjnego laboratorium.
Obniżony poziom VWF ( Podwyższony poziom VWF (>150 %) może być związany z czynnikami zapalnymi, ciążą, stresem, lub rzadkimi formami hiperaktywnego VWF. W przypadku niejednoznacznych wyników zaleca się powtórzenie badania oraz wykonanie dodatkowych testów: testy funkcjonalne (ristocetin cofactor assay), badanie multimerów VWF oraz analiza genetyczna.