Cel badania Test wykrywa i ilościowo określa przeciwciała klasy IgG skierowane przeciwko własnym immunoglobulinom G (RF‑IgG). Obecność tych autoprzeciwciał świadczy o aktywacji układu immunologicznego i tworzeniu kompleksów immunologicznych, które mogą wywoływać zapalenie w tkance łącznej. Wskazania kliniczne Potwierdzenie lub wykluczenie reumatoidalnego zapalenia stawów, zwłaszcza w przypadkach, gdy wynik RF‑IgM jest ujemny.
Diagnostyka chorób tkanki łącznej, takich jak zespół Sjögrena, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa oraz mieszana choroba tkanki łącznej. Monitorowanie aktywności choroby i ocena skuteczności terapii immunosupresyjnej. Badanie przy podejrzeniu zapalenia naczyń w przebiegu RZS. Włączenie do panelu badań immunologicznych u pacjentów z autyzmem i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, u których obserwuje się zwiększoną częstość autoimmunologii.
Rozważanie w kontekście innych stanów, w których RF może być podwyższony: przewlekłe infekcje (np. wirusowe zapalenie wątroby), choroby wątroby, nowotwory, a także u osób starszych. Materiał i przygotowanie pacjenta Do analizy potrzebna jest krew pobrana do probówki bez antykoagulantu, z której uzyskuje się surowicę.
Przygotowanie pacjenta nie wymaga specjalnych ograniczeń, ale zaleca się: unikanie intensywnego wysiłku fizycznego w dniu pobrania; nieprzyjmowanie dużych dawek suplementów witaminowych lub mineralnych (szczególnie żelaza) w dniu badania; jeśli to możliwe, pobranie krwi po nocnym odpoczynku (stan podstawowy). Metoda Stężenie RF‑IgG określa się metodami immunologicznymi, najczęściej: Immunoturbidymetria – pomiar zmętnienia roztworu po dodaniu antygenu specyficznego dla IgG.
Nefelometria – analiza rozpraszania światła w obecności kompleksu antygen‑przeciwciało. ELISA (enzymowa metoda immunoabsorpcji) – umożliwia uzyskanie wyniku ilościowego wyrażonego w jednostkach międzynarodowych (IU/ml). W praktyce laboratoryjnej stosuje się także klasyczny odczyn Waalera‑Rose’a oraz testy lateksowe, które dają wynik jakościowy (obecność/nieobecność).
Interpretacja wyników Wynik dodatni – podwyższone stężenie RF‑IgG (zwykle >20 IU/ml) sugeruje aktywną reakcję autoimmunologiczną, najczęściej w RZS (ok. 85 % przypadków) lub w innych chorobach tkanki łącznej. Wynik ujemny – nie wyklucza RZS, zwłaszcza w postaciach seronegatywnych; dodatnie wyniki mogą wystąpić u zdrowych osób po 60.