Cel badania Określenie ilości cytrynianów (kwasu cytrynowego) wydalanych w 24‑godzinnej zbiórce moczu.
Wynik pozwala ocenić: ryzyko tworzenia się kamieni nerkowych (hipocitraturia jest silnym czynnikiem ryzyka); funkcję kanalików nerkowych oraz zdolność do wydalania kwasu (przy podejrzeniu kwasicy metabolicznej lub zespołu nerkowego typu I/II); stan metaboliczny pacjenta w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, gdzie niekiedy występują nieprawidłowości w metabolizmie kwasów organicznych.
Wskazania kliniczne ocena ryzyka kamicy nerkowej u pacjentów z nawracającymi objawami układu moczowego; monitorowanie terapii profilaktycznej (np. suplementacja cytrynianem potasu) w zapobieganiu kamieniom; diagnostyka zespołów nerkowych (np.
zespół nerkowego kwasu metabolicznego, zespół Fanconiego); badanie w ramach kompleksowego panelu metabolicznego u osób z ASD, PANS/PANDAS oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, gdy istnieje podejrzenie zaburzeń równowagi kwasowo‑zasadowej. Metoda Analiza chemiczna polegająca na pomiarze stężenia cytrynianów w próbce moczu zebranej w ciągu 24 godzin. Zwykle stosuje się metodę enzymatyczną lub wysokosprawną chromatografię cieczową (HPLC) z detekcją UV.
Wynik podaje się w miligramach na dobę (mg/24 h) lub w milimolach na dobę (mmol/24 h). Materiał biologiczny Dobowa zbiórka moczu (24‑godzinna). Pacjent powinien zebrać cały mocz wydalony w ciągu 24 h, począwszy od pierwszego oddania po opróżnieniu pęcherza, a kończąc po ostatnim oddaniu w wyznaczonym terminie. Próbka powinna być przechowywana w chłodni (2‑8 °C) i dostarczona do laboratorium nie później niż 24 h od zakończenia zbiórki.
Przygotowanie pacjenta Unikanie suplementów zawierających cytryniany (np. cytrynian potasu) oraz leków moczopędnych na 48 h przed i w trakcie zbiórki, o ile nie jest to zalecane przez lekarza; Utrzymanie zwyczajowej diety, chyba że lekarz zaleci modyfikację w celu standaryzacji wyników; Dokładne rejestrowanie czasu rozpoczęcia i zakończenia zbiórki oraz objętości całkowitej moczu.