Cel badania Określenie liczby kopii DNA wirusa cytomegalii (CMV) w krwi (osocze lub surowica) w celu identyfikacji aktywnej infekcji, oszacowania ryzyka rozwoju choroby oraz monitorowania odpowiedzi na terapię przeciwwirusową. Wskazania kliniczne Kontrola obciążenia wirusowego po przeszczepie narządu lub szpiku kostnego. Ocena aktywności zakażenia u pacjentów z ciężką immunosupresją (np. HIV, nowotwory, terapia immunosupresyjna).
Diagnostyka i monitoring zakażenia w okresie noworodkowym oraz u noworodków z podejrzeniem wrodzonego CMV. Wsparcie diagnostyczne w chorobach neuroimmunologicznych, w tym PANS/PANDAS oraz zaburzeniach neurorozwojowych związanych z autyzmem, gdzie reaktivacja CMV może nasilać stan zapalny i wpływać na funkcje neurologiczne. Ocena potrzeby rozpoczęcia lub zmiany schematu leczenia przeciwwirusowego.
Materiał biologiczny Plazma lub surowica pobrana z żyły obwodowej; minimalna objętość 2 ml. Próbka powinna być pobrana do probówek z antykoagulantem (EDTA) lub bez antykoagulantu (do uzyskania surowicy) i przechowywana w temperaturze 2‑8 °C nie dłużej niż 24 h lub zamrożona w –20 °C do późniejszej analizy.
Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą reakcji łańcuchowej polimerazy w czasie rzeczywistym (qPCR) z wykorzystaniem wewnętrznych standardów ilościowych i kontroli amplifikacji. Technika pozwala na precyzyjne wyznaczenie liczby kopii DNA CMV na mililitr próbki, z czułością sięgającą Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych przygotowań dietetycznych ani odstawienia leków.
Przed pobraniem krwi zaleca się unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz zapewnienie, że próbka nie jest hemolizowana. W przypadku monitorowania terapii przeciwwirusowej istotne jest pobieranie kolejnych próbek w stałych odstępach czasu (np. co 7‑14 dni) zgodnie z zaleceniami lekarza. Interpretacja wyników DNA CMV nie wykryte (poniżej progu detekcji, – brak aktywnej replikacji wirusa lub bardzo niskie obciążenie, co może odpowiadać remisji.
100‑1 000 kopii/ml) – wczesna faza zakażenia lub kontrola immunologiczna; wymaga obserwacji klinicznej i ewentualnego powtórzenia badania. Poziomy umiarkowane (1 000‑100 000 kopii/ml) – wskazują na aktywną replikację, zaleca się ocenę potrzeby rozpoczęcia terapii przeciwwirusowej. Wysokie wartości (>100 000 kopii/ml) – silna aktywność wirusa, zwykle wskazanie do intensywnej terapii antywirusowej.