Cel badania Test CK‑MB mass służy do ilościowego oznaczenia masy kinazy kreatynowej typu MB (CK‑MB) w surowicy krwi. CK‑MB jest enzymem praktycznie wyłącznie obecnym w komórkach mięśnia sercowego, dlatego jego podwyższony poziom jest wyraźnym wskaźnikiem uszkodzenia tego narządu.
Wskazania kliniczne podejrzenie ostrego zespołu wieńcowego, w tym zawału mięśnia sercowego; monitorowanie przebiegu leczenia i ocena skuteczności interwencji po zawale; rozpoznanie zapalenia mięśnia sercowego (myocarditis); ocena urazów serca po urazie mechanicznym, operacji kardiochirurgicznej lub w przebiegu niewydolności serca; kontrola potencjalnej kardiotoksyczności leków, m.in.
niektórych środków chemioterapeutycznych; uzupełnienie diagnostyki w sytuacjach, gdy wynik troponiny jest niejednoznaczny. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do badania wykorzystuje się krew pobraną z żyły obwodowej do probówki zawierającej antykoagulant (zwykle EDTA lub heparynę). Nie jest wymagana specjalna dieta ani wstrzymanie leków, chyba że lekarz wyda odrębne zalecenia.
W przypadkach podejrzenia zawału pobranie próbki powinno nastąpić jak najszybciej, najlepiej w ciągu pierwszych kilku godzin od wystąpienia objawów. Metoda analityczna Stężenie CK‑MB wyznacza się metodami immunochemicznymi, najczęściej immunoenzymatycznym (ELISA) lub immunofluorescencyjnym. Wynik podaje się w jednostkach masy, najczęściej nanogramy na mililitr (ng/ml). Niektóre laboratoria stosują także techniki chemiluminescencji, które zwiększają czułość pomiaru.
Zakresy referencyjne Wartości prawidłowe różnią się w zależności od płci i wieku: Kobiety: ≤ 3,61 ng/ml; Mężczyźni: ≤ 4,87 ng/ml; Dzieci (do 12 lat): zazwyczaj ≤ 3,0 ng/ml – zakres może się nieco różnić w zależności od laboratorium. Interpretacja wyniku Po uszkodzeniu mięśnia sercowego poziom CK‑MB zaczyna rosnąć po 4‑6 h, osiąga szczyt w przedziale 18‑30 h, a następnie powraca do normy w ciągu 48‑72 h.
Trwałe lub nawracające podwyższenie może świadczyć o: kontynuującym się niedokrwieniu mięśnia sercowego, powikłaniach pooperacyjnych, przewlekłej chorobie wieńcowej, działaniu leków o właściwościach kardiotoksycznych. W praktyce klinicznej wynik CK‑MB powinien być analizowany razem z innymi markerami sercowymi (troponina I lub T), badaniami elektrokardiograficznymi oraz echokardiografią, aby uzyskać pełny obraz stanu serca.