Cel badania Określenie ilości chromu wydalanego z moczem pozwala ocenić stan zasobów tego niezbędnego pierwiastka w organizmie oraz wykryć ewentualną toksyczną ekspozycję. Chrom pełni rolę kofaktora enzymu receptora insuliny, wpływając na prawidłowe wykorzystanie glukozy i regulację profilu lipidowego. Wskazania kliniczne Diagnostyka przyczyn zaburzeń tolerancji glukozy, insulinooporności oraz nieprawidłowego profilu lipidowego.
Monitorowanie pacjentów z cukrzycą typu 1 i 2, zwłaszcza w sytuacji współistniejących zaburzeń metabolicznych charakterystycznych dla osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (np. Ocena ryzyka niedoboru chromu u kobiet w ciąży, karmiących piersią, osób starszych oraz sportowców poddawanych intensywnemu wysiłkowi fizycznemu. Badanie osób narażonych zawodowo na podwyższony poziom chromu – przemysł metalurgiczny, produkcja farb, spawalnictwo, przemysł chemiczny.
Rozpoznanie toksyczności chromu – objawy skórne, podrażnienie dróg oddechowych, dysfunkcje nerek i wątroby oraz zwiększone ryzyko nowotworów (płuca, zatoki, jama nosowa). Wspomaganie oceny stanu odżywienia i suplementacji w grupach pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, u których nieprawidłowości metaboliczne mogą wpływać na przebieg choroby.
Przygotowanie pacjenta Do pobrania próbki nie jest wymagana specjalna dieta, ale zaleca się: Unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania suplementów zawierających chrom w ciągu 24 h przed pobraniem. Oddanie średnio pierwszego moczu w czystym, sterylnym pojemniku – najlepiej po dokładnym umyciu rąk. W przypadku osób pracujących w środowisku z podwyższonym stężeniem chromu, poinformowanie laboratorium o potencjalnym narażeniu.
Nieprzyjmowanie leków moczopędnych w dniu badania, o ile lekarz nie zaleci inaczej. Metoda Stężenie chromu w moczu najczęściej oznacza się przy użyciu jednej z następujących technik: Spektrometria masowa z indukcyjnie sprzężoną plazmą (ICP‑MS) – metoda o wysokiej czułości i selektywności, pozwalająca na wykrycie bardzo niskich koncentracji. Spektroskopia absorpcji atomowej (AAS) – alternatywna technika, również spełniająca wymogi dokładności w diagnostyce klinicznej.
Próbka moczu poddawana jest wstępnemu przygotowaniu, które obejmuje filtrację i rozcieńczenie w roztworze kwasu azotowego w celu eliminacji potencjalnych interferentów metalicznych.