Cel badania Oznaczenie koncentracji chlorków (Cl⁻) w surowicy krwi służy do oceny równowagi wodno‑elektrolitowej oraz kontroli kwasowo‑zasadowej organizmu. Chlor jest najważniejszym anionem pozakomórkowym, uczestniczy w tzw. „przemieszczaniu chlorkowym” (chloride shift) oraz w regulacji objętości płynów zewnątrzkomórkowych. Wynik pomaga w diagnostyce i monitorowaniu chorób nerek, serca, płuc oraz zaburzeń metabolicznych.
Wskazania kliniczne monitorowanie pacjentów z niewydolnością serca, nadciśnieniem tętniczym, przewlekłą chorobą nerek lub wątroby; ocena przyczyn kwasicy lub zasadowicy metabolicznej; kontrola stanu elektrolitowego przy intensywnej terapii płynowej, podawaniu diuretyków, inhibitorów ACE lub leków zawierających chlorek; rozpoznanie utraty chlorków w wyniku biegunki, wymiotów, drenażu żołądkowego, pocenia się lub gorączki; diagnozowanie zaburzeń hormonalnych, m.in.
hiperaldosteronizmu, zespołu Cushinga, zespołu nieodpowiedniego wydzielania ADH (SIADH) oraz niedoczynności kory nadnerczy (choroba Addisona); monitorowanie pacjentów z mukowiscydozą – w połączeniu z testem potu; ocena wpływu zaburzeń elektrolitowych na objawy neurologiczne u osób z autyzmem (ASD) oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi; kontrola terapii podawania chlorku amoniaku, leków przeciwzakrzepowych i suplementów sodowo‑chlorkowych.
Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do badania pobiera się krew żylna, z której otrzymuje się surowicę.
Nie wymaga specjalnego przygotowania, jednak zaleca się: unikanie intensywnego wysiłku fizycznego i spożycia dużych ilości soli w dniu pobrania; zgłoszenie laboratorium wszelkich przyjmowanych leków, zwłaszcza diuretyków, suplementów chlorkowych, leków przeciwzakrzepowych oraz preparatów zawierających chlorek amoniowy; jeśli badanie jest częścią panelu elektrolitów, powstrzymanie się od posiłków bogatych w sól na co najmniej 2 godziny przed pobraniem.
Metoda pomiaru Stężenie chlorków określa się najczęściej metodą jonoselektywnej elektrody (potencjometrycznej) lub spektrofotometryczną po rozpuszczeniu próbki w buforze. Zakresy referencyjne i interpretacja wyników Typowy zakres prawidłowy dla chlorków w surowicy wynosi 98‑107 mmol/L.