Cel badania Badanie ma na celu identyfikację obecności DNA Chlamydia trachomatis w materiale pobranym od pacjenta. Wynik jakościowy (pozytywny/negatywny) pozwala określić, czy w organizmie występuje aktywna infekcja, co jest niezbędne do podjęcia właściwego leczenia i dalszej oceny klinicznej. Wskazania kliniczne Objawy infekcji dróg moczowo‑genitalnych, takie jak upławy, dyskomfort przy oddawaniu moczu, ból w okolicy podchwytowej.
Badanie przesiewowe u kobiet w ciąży, osób w wieku rozrodczym oraz ich partnerów seksualnych. Zapalenie spojówek lub rogówki u noworodków i małych dzieci, które może być wywołane C. Rozpoznanie przyczyn zapalenia przydatków (PID), zapalenia najądrzy oraz innych powikłań ginekologicznych. W kontekście zaburzeń neurorozwojowych (ASD, PANS/PANDAS) – wykluczenie zakażenia Chlamydia trachomatis jako potencjalnego czynnika wywołującego lub nasilającego objawy neuroimmunologiczne.
Współistniejące infekcje dróg moczowo‑genitalnych, kiedy potrzebna jest jednoczesna diagnostyka (np. Materiał biologiczny Środkowy strumień moczu (pierwsza pora dnia) – najczęściej stosowany u mężczyzn. Wymaz z cewki moczowej u mężczyzn. Wymaz z oka w przypadku zapalenia spojówek lub rogówki. Wymazy z gardła, odbytu lub innych miejsc, jeżeli objawy kliniczne tego wymagają.
Metoda badania Diagnostyka opiera się na technice amplifikacji kwasu nukleinowego (NAAT), najczęściej reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR). Procedura obejmuje: Izolację DNA z pobranej próbki przy użyciu zestandaryzowanych metod. Amplifikację specyficznych fragmentów genetycznych C. geny ompA, 16S rRNA) przy użyciu dedykowanych starterów. Detekcję produktu amplifikacji za pomocą sondy hydrofilowej, fluorescencji lub analizy elektroforetycznej.
Interpretację wyniku jako „pozytywny” (obecność DNA) lub „negatywny” (brak wykrywalnego DNA). Interpretacja wyników Pozytywny – stwierdzono obecność DNA C. Wskazuje to na aktualną infekcję, wymagającą leczenia antybiotykami zgodnie z wytycznymi (np. Nie wyklucza bardzo wczesnej fazy zakażenia lub niewłaściwego pobrania materiału; w razie silnego podejrzenia klinicznego zaleca się powtórzenie badania lub zastosowanie alternatywnej metody (np.
Nieprawidłowy wynik – obecność inhibitorów PCR, niska jakość próbki lub błąd techniczny. Wymaga ponownego pobrania i powtórzenia analizy. Przygotowanie pacjenta Instrukcje zależą od rodzaju pobieranej próbki: Środkowy strumień moczu – przed pobraniem należy oddać pierwszą porcję moczu, a następnie wypuścić 10‑20 ml i dopiero wtedy pobrać próbkę.