Cel badania Ceruloplazmina jest głównym białkiem wiążącym miedź w osoczu, syntetyzowanym w wątrobie. Badanie określa jej stężenie w surowicy, co umożliwia ocenę funkcji transportu miedzi oraz wykrycie zaburzeń jej metabolizmu.
Wskazania kliniczne diagnoza i monitorowanie choroby Wilsona (zespół nadmiernego gromadzenia miedzi w organizmie), rozpoznanie zespołu Menkesa (dziedziczna hipocuperemia i zaburzenia rozwojowe), ocena stanu odżywienia miedzią oraz podejrzenie niedoboru miedzi, monitorowanie przebiegu chorób wątroby, w których poziom ceruloplazminy może być podwyższony (np.
zapalenie wątroby, marskość), badanie w ramach oceny ostrej fazy reakcji zapalnej – ceruloplazmina jest białkiem ostrej fazy, podwyższonym w stanach zapalnych, nowotworach i w czasie ciąży lub terapii estrogenowej, rozważanie w kontekście zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu, gdy istnieje podejrzenie nieprawidłowości w metabolizmie miedzi.
Metoda Stężenie ceruloplazminy oznacza się najczęściej metodą immunoturbidymetrii lub nephelometrii, wykorzystując przeciwciała monoklonalne specyficzne dla tego białka. Test jest przeprowadzany na automatycznych analizatorach biochemicznych, co zapewnia wysoką precyzję i powtarzalność wyników. Przygotowanie pacjenta Do pobrania wymagana jest krew żylna. Próbkę pobiera się w warunkach sterylnych, a następnie po odwirowaniu uzyskuje się surowicę.
Nie jest konieczna specjalna dieta ani post; zaleca się jedynie unikanie intensywnego wysiłku fizycznego przed pobraniem oraz zapewnienie, że próbka nie jest hemolizowana, co mogłoby zakłócić wynik. Interpretacja wyników Poziom obniżony (zwykle Poziom podwyższony (powyżej Wartości graniczne zależą od laboratorium; interpretację zawsze powinien przeprowadzić lekarz, uwzględniając pełen obraz kliniczny pacjenta.
Znaczenie w diagnostyce zaburzeń neurorozwojowych Nieprawidłowy metabolizm miedzi, objawiający się zmianą stężenia ceruloplazminy, może wpływać na rozwój układu nerwowego. Dlatego w ramach kompleksowej oceny dzieci z autyzmem lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, badanie to może stanowić element szerszej paneli diagnostycznej.