Cel badania Badanie ma na celu określenie, czy limfocyty pacjenta reagują zwiększoną proliferacją po zetknięciu z antygenami Candida albicans. Wynik odzwierciedla aktywność komórek T‑komórkowych i pozwala ocenić obecność komórkowej nadwrażliwości lub aktywacji immunologicznej, które mogą mieć wpływ na objawy neurozapalne i kliniczne u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi.
Wskazania kliniczne Utrzymujące się objawy sugerujące nadwrażliwość na Candida albicans, takie jak chroniczne zmęczenie, zmiany skórne, zaburzenia żołądkowo‑jelitowe czy nawracające infekcje grzybicze. Diagnostyka współistniejących nieprawidłowości immunologicznych u pacjentów z ASD, PANS, PANDAS oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi. Ocena przyczyn reakcji alergicznych lub autoimmunologicznych, które nie są wykrywalne w standardowych testach serologicznych (IgE, IgG).
Monitorowanie skuteczności terapii przeciwgrzybiczej, dietetycznej lub immunomodulującej. Wsparcie w ocenie stanu immunologicznego przed wprowadzeniem intensywnych interwencji terapeutycznych (np. probiotykoterapia, transplantacja mikrobioty). Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Do testu pobiera się 2‑5 ml świeżej krwi pełnej, antykoagulowaną heparyną.
Przed pobraniem zaleca się: Unikanie leków immunosupresyjnych (kortykosteroidy, cyklosporyna) oraz leków przeciwhistaminowych przez minimum 48 h, o ile stan kliniczny na to pozwala. Nieprzeprowadzanie badania w dniu intensywnego urazu, ostrej infekcji bakteryjnej lub po szczepieniu w ciągu ostatnich 14 dni. Poinformowanie laboratorium o przyjmowanych suplementach probiotycznych, prebiotycznych lub innych preparatach mogących modulować odpowiedź immunologiczną.
Brak wymogu specjalnej diety przed pobraniem – pacjent może spożywać posiłek normalny. Metoda Test realizowany jest metodą Lymphocyte Transformation Test (LTT): Izolacja limfocytów (PBMC) z pobranej krwi przy użyciu gradientu densytometrycznego. Inkubacja komórek w obecności standaryzowanych antygenów Candida albicans oraz kontrolnej próbki bez antygenu.
Po 72‑96 h pomiar wchłaniania markera proliferacji – najczęściej radioaktywnego ^3H‑TdR lub nie‑radioaktywnego BrdU, przy użyciu licznika scyntylacyjnego lub testu ELISA. Obliczenie wskaźnika stymulacji (Stimulation Index, SI) jako stosunku proliferacji w próbce testowej do kontroli.