Cel badania Określenie stężenia bromazepamu w surowicy krwi żylnej w celu monitorowania leczenia, oceny przyjmowania leku, wykrycia ewentualnego przedawkowania oraz identyfikacji interakcji lekowych. Wskazania kliniczne Kontrola terapeutyczna u pacjentów przyjmujących bromazepam w leczeniu stanów lękowych, bezsenności lub napadów padaczkowych (ICD‑10: F41.1, F41.2, G40). Ocena przyczyn objawów toksycznych lub przedawkowania (np.
senność, zaburzenia koordynacji, depresja oddechowa). Sprawdzenie zgodności z zaleceniami dawkowania, zwłaszcza u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, które mogą wymagać modyfikacji dawek. Badanie interakcji z innymi lekami metabolizowanymi przez enzymy CYP3A4 (np. antybiotyki, leki przeciwgrzybicze). Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Próbka: 2–5 ml krwi żylnej pobranej do probówki bez antykoagulantu (tuba serum).
Po pobraniu probówkę pozostawić do koagulacji w temperaturze pokojowej (co najmniej 30 min), następnie odwirować (1500 g, 10 min) i pobrać surowicę. Przygotowanie pacjenta: nie jest wymagana podaż, jednak zaleca się unikanie spożycia alkoholu oraz innych benzodiazepin w 24 h przed pobraniem, jeśli to możliwe.
Metoda Stężenie bromazepamu określa się najczęściej metodą chromatografii cieczowej sprzężonej z spektrometrią mas (LC‑MS/MS) lub immunologiczną metodą immunoenzymatyczną (ELISA). Obie techniki zapewniają wysoką czułość (dolna granica wykrywalności ≈ 0,01 mg/L) i specyficzność. Zakresy referencyjne i interpretacja wyników Stężenie terapeutyczne: 0,05–0,20 mg/L (0,05–0,20 µg/mL) – zależne od dawki i czasu od podania.
Stężenie podterapeutyczne: 0,20–0,50 mg/L – może wystąpić przy zwiększonej wrażliwości pacjenta lub przy długotrwałym stosowaniu. Stężenie toksyczne: >0,50 mg/L – zwiększone ryzyko działań niepożądanych, w tym depresji ośrodka oddechowego. Wynik poniżej 0,05 mg/L może wskazywać na brak przyjmowania leku, nieprzestrzeganie zaleceń lub szybki metabolizm. Uwagi szczególne U pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi (np.
ASD, ADHD) metabolizm benzodiazepin może być zmieniony, co wymaga indywidualnego ustalenia docelowego zakresu terapeutycznego oraz częstszej kontroli. Próbki należy przechowywać w temperaturze 2–8 °C nie dłużej niż 48 h przed analizą lub zamrozić (–20 °C) przy dłuższym przechowywaniu.