Cel badania Test określa liczbę limfocytów natural killer (NK) oznaczonych markerem CD57, które nie wyrażają CD3. Zmniejszona liczba tych komórek jest często obserwowana u pacjentów z boreliozą, zwłaszcza w postaci seronegatywnej, oraz może pomóc ocenić skuteczność leczenia antybiotykowego. Wskazania kliniczne Monitorowanie odpowiedzi na leczenie antybiotykami u pacjentów z potwierdzoną boreliozą.
Diagnostyka boreliozy seronegatywnej (brak przeciwciał w testach serologicznych) przy utrzymujących się objawach > 12 miesięcy. Ocena przyczyn przewlekłych objawów neurologicznych, stawowych lub ogólnoustrojowych, które mogą naśladować zaburzenia neurorozwojowe. Wspomaganie diagnostyki w przypadkach współistniejących zaburzeń neurodevelopmentalnych, takich jak ASD, gdzie infekcje Borrelia mogą wpływać na przebieg kliniczny.
Metoda Próbka krwi żylnej pobierana jest w probówkach zawierających antykoagulant EDTA lub heparynę. Następnie wykonywana jest cytometria przepływowa (flow cytometry) z użyciem przeciwciał monoklonalnych przeciw CD57 oraz CD3. Wynik podawany jest jako liczba komórek CD57⁺/CD3⁻ na µl krwi lub jako odsetek względem całkowitej populacji limfocytów. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa: 150‑300 komórek/µl (zakres może się nieznacznie różnić w zależności od laboratorium).
Obniżona liczba CD57⁺/CD3⁻: sugeruje aktywną lub przewlekłą infekcję Borrelia, może wskazywać na niewystarczającą odpowiedź immunologiczną i jest używana jako wskaźnik do rozważenia dłuższego lub zmodyfikowanego schematu leczenia. Wartość w normie: nie wyklucza boreliozy; wynik należy interpretować w kontekście objawów klinicznych i innych badań. Wysoka liczba CD57⁺/CD3⁻: rzadko spotykana, może wystąpić w stanach zwiększonej aktywności NK, np.
Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnego przygotowania dietetycznego ani farmakologicznego. Próbka powinna być pobrana w warunkach sterylnych, najlepiej rano, aby uniknąć wpływu stresu lub intensywnej aktywności fizycznej na liczbę komórek NK. Ograniczenia i uwagi Test jest metodą pomocniczą i nie zastępuje standardowych testów serologicznych (ELISA, Western blot) ani badań molekularnych (PCR).
Wynik może być zmienny w zależności od wieku, stanu immunologicznego oraz współistniejących chorób autoimmunologicznych. Dlatego zawsze powinien być oceniany przez lekarza specjalistę w kontekście pełnej historii klinicznej.