Cel badania Analiza stężenia beta‑2‑mikroglobuliny (β2‑M) w moczu służy do oceny integralności nabłonka kanalikowego nerek. Podwyższony poziom β2‑M wskazuje na uszkodzenie lub dysfunkcję kanalików, co może być spowodowane toksycznym działaniem metali ciężkich, procesami autoimmunologicznymi, infekcjami lub zaburzeniami metabolicznymi. Wskazania kliniczne Monitorowanie nerkowej funkcji u osób narażonych na metale ciężkie, takie jak kadm, ołów czy rtęć.
Wczesna diagnostyka zmian kanalikowych w przebiegu przewlekłej choroby nerek (CKD). Ocena aktywności chorób autoimmunologicznych obejmujących nerki, np. toczeń rumieniowaty układowy, amyloidoza, zespół nerczycowy. Badanie u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym autyzmem, którzy wykazują podwyższone ryzyko nieprawidłowości metabolicznych i nefropatii.
Uzupełnienie diagnostyki przy niejasnych wynikach kreatyniny lub eGFR, kiedy potrzebne jest dodatkowe potwierdzenie uszkodzenia kanalików. Materiał biologiczny Do analizy wykorzystuje się świeży mocz z pierwszego poranka – minimum 10 ml. Próbka powinna być odcedzona, przechowywana w warunkach chłodniczych (2‑8 °C) i poddana badaniu w ciągu 24 h od pobrania, aby zapobiec degradacji białka.
Metoda Stężenie β2‑M oznacza się metodą immunochemiczną, najczęściej immunoturbidymetrią lub testem enzymatycznym ELISA. Wynik podaje się w mikrogramach na litr (µg/L) lub w stosunku do kreatyniny (µg/g kreatyniny), co kompensuje zmienność objętości moczu. Interpretacja wyników Zakres prawidłowy: poniżej 300 µg/L (lub Podwyższony poziom: 300‑2000 µg/L – wskazuje na umiarkowane uszkodzenie kanalików; wymaga dalszej oceny przy użyciu dodatkowych parametrów nerkowych.
Wartość bardzo wysoka: ponad 2000 µg/L – może świadczyć o ciężkiej nefropatii, np. po intensywnym narażeniu na kadm lub w przebiegu zaawansowanej choroby autoimmunologicznej. Interpretację należy powiązać z wynikami kreatyniny, eGFR oraz historią kliniczną, w tym z ewentualnym występowaniem zaburzeń metabolicznych charakterystycznych dla pacjentów z ASD. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych ograniczeń dietetycznych.
Zaleca się pobranie porannego moczu po całkowitym opróżnieniu pęcherza. W dniu badania pacjent powinien unikać intensywnego wysiłku fizycznego oraz suplementów zawierających metale ciężkie. Kod ICD B2-MIKM – Beta‑2‑mikroglobulina w moczu.