Cel badania Test beta‑2‑transferyny ma na celu wykrycie izoformy białka transferryny, zwanej beta‑2‑transferyną, która występuje prawie wyłącznie w płynie mózgowo‑rdzeniowym (CSF). Obecność tego markera w analizowanej próbce świadczy o przedostaniu się CSF z przestrzeni podtwardówkowej lub komorowej do innych dróg anatomicznych. Wskazania kliniczne Ustalenie wycieku CSF po urazie głowy, zabiegach neuro‑chirurgicznych lub operacjach otolaryngologicznych (np.
Rozpoznanie niejasnej rinosplenii lub otorrhei, które mogą być spowodowane nieszczelnością opon mózgowo‑rdzeniowych. Ocena skuteczności korekcyjnych zabiegów chirurgicznych mających na celu zamknięcie wycieków CSF. Diagnostyka różnicowa przy przewlekłym kaszlu, bólach głowy lub objawach neurologicznych, gdy podejrzewa się połączenie z płynem mózgowo‑rdzeniowym.
Badanie w ramach oceny neurologicznej u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym u osób z ASD, u których mogą występować wrodzone wady opon mózgowo‑rdzeniowych. Materiał biologiczny Wydzielina z nosa (rhinorrhea), z ucha (otorrhea), płyn z rany po operacji, płyn z drenażu chirurgicznego. W rzadkich przypadkach – mocz (do kontroli laboratoryjnej) lub inne płyny, w których podejrzewa się obecność CSF.
Metoda Wykrywanie beta‑2‑transferyny najczęściej odbywa się przy użyciu immunoelektroforezy (IEF) lub immunoblotu (Western blot). Alternatywnie można zastosować testy ELISA o wysokiej czułości. Rozdzielenie białek w żelu elektroforetycznym w warunkach izoelektrycznych. Specyficzne podbicie beta‑2‑transferyny przy użyciu przeciwciał monoklonalnych skierowanych przeciwko nie‑sialylowanej formie transferryny.
Detekcja pasma odpowiadającego beta‑2‑transferynie i porównanie z kontrolą dodatnią oraz negatywną. W metodzie ELISA – immobilizacja przeciwciała na płytce, inkubacja z próbką i odczyt absorbancji. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych przygotowań dietetycznych ani farmakologicznych. Należy jedynie zapewnić sterylne pobranie próbki i jej szybki transport do laboratorium (najlepiej w temperaturze 2‑8 °C, nie dłużej niż 24 h od pobrania).
Próbki powinny być chronione przed zanieczyszczeniem krwią, ponieważ beta‑2‑transferyna nie występuje w surowicy. Interpretacja wyników Wynik dodatni – wykryto beta‑2‑transferynę; potwierdza to obecność CSF w badanej próbce i wskazuje na wyciek. Wynik negatywny – brak beta‑2‑transferyny; wyciek CSF jest mało prawdopodobny, choć nie wyklucza go w sytuacji bardzo małych objętości płynu lub nieodpowiedniego pobrania.