Cel badania Pomiar stężenia beta‑2‑mikroglobuliny (β2‑M) w surowicy krwi ma na celu ocenę funkcji nerek oraz aktywności układu immunologicznego. 11,8 kDa) będącym składnikiem kompleksu MHC klasy I, które jest wydzielane do krwi i podlega szybkiemu filtrowaniu w kłębuszkach nerkowych. Zmiany jej stężenia odzwierciedlają zarówno zdolność filtracji kłębuszkowej, jak i procesy immunologiczne. Wskazania kliniczne Ocena wydolności nerek, szczególnie w chorobach przewlekłych (np.
przewlekła niewydolność nerek, nefropatie). Monitorowanie chorób limfoproliferacyjnych i nowotworów (np. chłoniaki, szpiczak mnogi, szpiczak plazmocytowy). Diagnostyka i ocena aktywności chorób zapalnych oraz autoimmunologicznych (np. reumatoidalne zapalenie stawów, toczeń). Kontrola stanu pacjentów z HIV/AIDS, w których podwyższony poziom β2‑M jest wskaźnikiem progresji choroby.
Wspomaganie oceny ryzyka nefrotoksyczności leków stosowanych u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym u pacjentów z autyzmem, którzy mogą przyjmować leki o potencjalnym wpływie na nerki. Metoda Stężenie beta‑2‑mikroglobuliny oznacza się najczęściej metodą immunoturbidymetrii lub nephelometrii, wykorzystując przeciwciała monoklonalne skierowane przeciwko β2‑M. Próbka surowicy uzyskuje się po pobraniu krwi żylnej i odwirowaniu w celu oddzielenia osocza.
Interpretacja wyników Zakres prawidłowy – zazwyczaj 1,0–2,5 mg/L (wartość referencyjna może się różnić w zależności od laboratorium). Podwyższony poziom – sugeruje upośledzenie filtracji kłębuszkowej (np. niewydolność nerek), zwiększoną produkcję w wyniku aktywacji układu immunologicznego (np. choroby autoimmunologiczne, infekcje wirusowe) lub obecność nowotworów limfocytarnych.
Obniżony poziom – rzadko spotykany; może wystąpić w ciężkich stanach niedożywienia lub po intensywnej hemodializie. Wynik powinien być interpretowany w kontekście pełnego obrazu klinicznego oraz innych parametrów laboratoryjnych, takich jak kreatynina, eGFR, czy wskaźniki zapalne (CRP, OB). Przygotowanie pacjenta Do pobrania próbki nie jest wymagana specjalna dieta ani post.
Pacjent powinien unikać intensywnego wysiłku fizycznego w dniu pobrania, ponieważ może to tymczasowo podnieść poziom β2‑M. Próbka pobierana jest z żyły w warunkach aseptycznych; po pobraniu krwi próbka jest odwirowywana, a surowica przechowywana w temperaturze 2‑8 °C i analizowana najpóźniej w ciągu 24 h. Kod ICD Badanie jest powiązane z kodem ICD‑10 M92 – „Inne osteochondropatie”.