Cel badania Celem jest identyfikacja RNA lub antygenu norowirusa w próbce kałowej, co pozwala na potwierdzenie zakażenia wirusem najczęściej wywołującym nagłe biegunki, szczególnie w środowiskach zamkniętych oraz u pacjentów z osłabioną odpornością. Wskazania kliniczne Ostra biegunka trwająca od kilku godzin do kilku dni, charakteryzująca się luźnymi stolcami, ewentualnym śluzem lub krwią.
Towarzyszące objawy takie jak nudności, wymioty, ból brzucha oraz podwyższona temperatura. Potrzeba szybkiego potwierdzenia ogniska zakażenia w placówkach medycznych, przedszkolach, żłobkach czy szkołach. Pacjenci z obniżoną odpornością, w tym dzieci i młodzież z autyzmem (ASD) oraz innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, wykazujący nasilone dolegliwości żołądkowo‑jelitowe.
Kontrola po zakończeniu izolacji, po leczeniu objawowym lub w sytuacji monitorowania wygaśnięcia zakażenia. Materiał biologiczny i przygotowanie pacjenta Świeży stolec – minimum 5 g stałego materiału lub 2 ml płynu kałowego. Próbka pobierana do sterylnego pojemnika, bez dodatków konserwujących. Przechowywać w temperaturze 2‑8 °C i dostarczyć do laboratorium w ciągu 24 h od pobrania; w razie dłuższego transportu dopuszcza się zamrożenie w –20 °C.
Jeśli to możliwe, unikać pobrania próbki w ciągu 48 h po przyjęciu antybiotyków lub leków przeciwwirusowych, gdyż mogą one wpływać na ilość wykrywalnego materiału.
Metoda W laboratorium stosuje się jedną z dwóch uznanych technik, wybór zależy od wymaganego czasu uzyskania wyniku oraz dostępności sprzętu: RT‑PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy z odwrotną transkryptazą) – amplifikacja RNA wirusa, zapewniająca bardzo wysoką czułość (do 10 kopii RNA w jednej reakcji) i specyficzność.
Test immunoenzymatyczny ELISA wykrywający antygeny norowirusowe – metoda szybsza, dająca wynik w ciągu 2‑3 h, o nieco niższej czułości niż RT‑PCR, ale wystarczającej w sytuacjach wymagających natychmiastowej decyzji klinicznej. Interpretacja wyników Wynik dodatni – potwierdzenie obecności norowirusa w kale; pacjent jest zakaźny, wymaga izolacji oraz intensywnego wsparcia płynowego i ewentualnie monitorowania elektrolitów.