Cel badania Test ma na celu wykrycie i określenie miana przeciwciał przeciwjądrowych (ANA) w surowicy pacjenta przy użyciu pośredniej immunofluorescencji (IIF) na podłożu tkankowym, najczęściej linii komórek HEp‑2. Obecność ANA jest charakterystyczna dla szerokiego spektrum chorób autoimmunologicznych oraz może wskazywać na procesy autoimmunizacyjne współistniejące z zaburzeniami neurorozwojowymi, takimi jak autyzm (ASD) czy zespoły PANS/PANDAS.
Wskazania kliniczne Podejrzenie chorób układu łącznego: toczeń rumieniowaty układowy (SLE), twardzina układowa, zespół Sjögrena, mieszane choroby tkankowo‑łączące. Objawy sugerujące autoimmunizację: wysypka skórna, zapalenie stawów, niewyjaśniona gorączka, chroniczne zmęczenie, objawy neurologiczne (np. zaburzenia koncentracji, zmiany nastroju).
Ocena pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, PANS/PANDAS), u których istnieje podejrzenie udziału mechanizmów autoimmunologicznych w patogenezie objawów. Monitorowanie skuteczności terapii immunosupresyjnej oraz ocena postępu choroby. Badanie przesiewowe w ramach profilaktyki autoimmunologicznej u osób z rodzinną historią chorób autoimmunologicznych. Materiał biologiczny Surowica (lub osocze) pobrana z żyły w ilości 2‑3 ml.
Próbka powinna być zebrana w probówce bez dodatku antykoagulantu (surowica) lub z heparyną (osocze) i natychmiast poddana centrifugacji. Przygotowanie pacjenta Badanie nie wymaga postu ani specjalnej diety, jednak zaleca się: Unikanie wysokich dawek leków immunosupresyjnych (kortykosteroidy, cyklosporyna, mykofenolan mofetylu) przynajmniej 14 dni przed pobraniem krwi, o ile nie jest to sprzeczne z zaleceniami lekarza.
Odłożenie szczepień lub intensywnych infekcji na co najmniej 2‑3 tygodnie przed pobraniem, ponieważ mogą podwyższyć poziom ANA. Powiadomienie laboratorium o przyjmowanych lekach, w tym antybiotykach, lekach przeciwzapalnych oraz suplementach. Metoda Badanie przeprowadza się metodą pośredniej immunofluorescencji (IIF) na szkle pokrytym komórkami HEp‑2.
Procedura obejmuje następujące kroki: Rozcieńczenie surowicy pacjenta (zwykle 1:40, 1:80, 1:160) i nałożenie jej na płytkę z komórkami HEp‑2. Inkubacja w temperaturze pokojowej, po której niewiążące się składniki są spłukane. Dodanie fluorescencyjnie znakowanego przeciwciała anty‑ludzkiego (najczęściej anty‑IgG), które wiąże się z ewentualnymi ANA.