Przejdź do treści

Badanie na obecność nużeńca

Cel badania Badanie ma na celu identyfikację obecności pasożyta Demodex folliculorum (nużeńca) w materiałach pobranych z okolic twarzy, powiek, rzęs lub mieszków włosowych. Potwierdzenie infekcji umożliwia odróżnienie demodicy od innych przyczyn zapalenia skóry i spojówek oraz wskazuje na konieczność wdrożenia odpowiedniej terapii.

Wskazania kliniczne przewlekłe zapalenie brzegów powiek (blepharitis) nieustępujące po standardowym leczeniu; świąd, pieczenie, uczucie ciała obcego w oku lub na skórze twarzy; rumień, grudki, krostki przypominające trądzik różowaty; nawracające zmiany skórne: egzema, łuszczenie się, suchość; osoby z obniżoną odpornością, starsi pacjenci oraz osoby z chorobami współistniejącymi (np.

atopowe zapalenie skóry); pacjenci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu, u których podrażnienia skórne i okulistyczne mogą nasilać nadwrażliwość sensoryczną. Materiał i pobranie próbki Rzęsy – kilka rzęs pobieranych ze wszystkich czterech oczu przy użyciu sterylnych pęset; Włosy z mieszkiem włosowym – fragmenty włosów z nasadą, np.

z brwi, nosa lub innych obszarów bogatych w gruczoły łojowe; Zeskrobiny ze skóry – delikatna skrobanka z powierzchni zmian skórnych lub z brzegów powiek, wykonana jednorazową, sterylną łyżeczką lub szpatułką. Materiał umieszcza się w szkle mikroskopowym z niewielką ilością soli fizjologicznej lub innego przeznaczonego medium i natychmiast przekazuje do laboratorium. Metoda Próbki są oceniane pod mikroskopem świetlnym przy powiększeniu 100‑400×.

Analizie podlega obecność wszystkich stadiów rozwojowych nużenia: jaja, larwy, formy dorosłe. Wynik dodatni uznaje się, gdy w jednej preparacie wykryto przynajmniej jednego dorosłego osobnika lub kilka larw. Interpretacja wyników Negatywny (‑) – nie stwierdzono form nużenia. W razie utrzymujących się objawów można powtórzyć badanie po 2‑3 tygodniach. Dodatni (+) – wykryto jaja, larwy lub osobniki dorosłe.

W połączeniu z charakterystycznymi objawami klinicznymi wskazuje na demodicę, wymagającą leczenia przeciwpasożytniczego (np. ivermectin, metronidazol) oraz ewentualnie terapii antybakteryjnej.