Cel badania Test Bąblowica – p/c EM2 ma na celu wykrycie w surowicy przeciwciał klasy IgG skierowanych przeciwko specyficznemu antygenowi Em2 (Echinococcus multilocularis), co pozwala na potwierdzenie zakażenia pasożytem wywołującym bąblowicę wielopostaciową (alveolarną). Wskazania kliniczne U pacjentów z podejrzeniem bąblowicy na podstawie objawów klinicznych (np. bóle w prawym podżebrzu, żółtaczka) oraz wyników obrazowych (ogniska w wątrobie, płucach, mózgu).
Osoby z ekspozycją na definitive hosts – psy, lisy, dzikie ssaki – zwłaszcza w regionach endemicznych. Monitorowanie skuteczności leczenia farmakologicznego (albendazol, mebendazol) oraz ocena ryzyka nawrotu po terapii. Ocena przyczyn neurologicznych objawów u dzieci i dorosłych, w tym potencjalnego wpływu zakażenia na rozwój neuropsychiatryczny (np. ASD, zaburzenia neurorozwojowe). Materiał i przygotowanie pacjenta Materiał biologiczny: Krew żylna, surowica.
Do pobrania 5 ml krwi żylnej, najlepiej w warunkach aseptycznych. Próbka nie wymaga głodzenia pacjenta; można ją pobrać w dowolnym czasie dnia. Po pobraniu krew pozostawia się do koagulacji (ok. 30 min), następnie odwirowuje się w 1500 g przez 10 min, uzyskując surowicę. Surowicę przechowuje się w temperaturze 2‑8 °C, jeżeli analiza zostanie wykonana w ciągu 24 h, lub zamraża w –20 °C przy dłuższym oczekiwaniu.
Metoda Test oparty jest na technice ELISA (enzyme‑linked immunosorbent assay) z użyciem wysoko specyficznego antygenu Em2 przytwierdzonego do powierzchni mikropłytki. Po dodaniu surowicy, przeciwciała IgG wiążą się z antygenem, a następnie wykrywa się je przy pomocy enzymatycznie znakowanego przeciwciała wtórnego. Intensywność sygnału optycznego jest proporcjonalna do poziomu przeciwciał w próbce.
Interpretacja wyników Wynik dodatni: Obecność przeciwciał IgG przeciwko Em2 wskazuje na aktualne lub przeszłe zakażenie Echinococcus multilocularis. W połączeniu z badaniami obrazowymi potwierdza diagnozę bąblowicy wielopostaciowej. Wynik ujemny: Brak wykrywalnych przeciwciał nie wyklucza wczesnej fazy infekcji lub stanów immunosupresyjnych, w których odpowiedź humoralna jest osłabiona.
W razie wysokiego podejrzenia klinicznego zaleca się powtórzenie badania lub zastosowanie dodatkowych metod (np. Monitorowanie: Zmiana poziomu przeciwciał w kolejnych seriach (spadek po terapii, wzrost przy nawrocie) służy do oceny skuteczności leczenia i prognozy klinicznej.