Cel badania Badanie ma na celu zmierzenie stężenia swoistych przeciwciał klasy IgE skierowanych przeciwko antygenom grzyba Aspergillus fumigatus. Wynik umożliwia określenie, czy u pacjenta istnieje uczulenie na tę pleśń oraz oszacowanie ryzyka rozwoju chorób alergicznych układu oddechowego, takich jak alergiczne zapalenie płuc wywołane Aspergillus (ABPA) czy nasilenie astmy.
Wskazania kliniczne objawy sugerujące alergiczne zapalenie płuc wywołane Aspergillus fumigatus (ABPA); nawracające lub niekontrolowane epizody astmy u pacjentów z podejrzeniem nadwrażliwości na pleśnie; przewlekłe zapalenie zatok, niejasne objawy alergiczne dróg oddechowych, które nie reagują na standardowe leczenie; ocena alergiczna w ramach diagnostyki osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (np.
ASD), u których obserwuje się podwyższoną wrażliwość na czynniki środowiskowe; monitorowanie skuteczności terapii przeciwalergicznej lub immunomodulującej u pacjentów z potwierdzoną sensytyzacją. Materiał biologiczny Do oznaczenia potrzebna jest 2‑5 ml pełnej krwi pobranej do probówki z żelatyną lub probówki bez antykoagulantu. Po odwirowaniu próbki uzyskuje się surowicę, z której oznacza się poziom specyficznych IgE.
Metoda Analiza przeprowadzana jest metodą immunologiczną, najczęściej immunoenzymatycznym testem (ELISA) lub techniką ImmunoCAP. Antygeny Aspergillus fumigatus są przyłączone do stałego nośnika, a wiążące się z nimi przeciwciała IgE pacjenta wykrywa się przy pomocy znakowanego przeciwciała wtórnego, co pozwala na ilościowy pomiar stężenia. Interpretacja wyników Wynik ujemny – brak wykrywalnych specyficznych IgE; uczulenie na Aspergillus fumigatus jest mało prawdopodobne.
Wynik dodatni – niski poziom – wykryto niskie stężenie IgE; może świadczyć o wczesnej lub słabej sensytyzacji, wymaga korelacji z objawami klinicznymi. Wynik dodatni – wysoki poziom – podwyższony poziom specyficznych IgE; sugeruje silną sensytyzację i zwiększone ryzyko rozwoju ABPA, nasilenia astmy lub innych chorób alergicznych. Interpretację należy zawsze zestawiać z pełnym wywiadem, badaniami obrazowymi (np. tomografia klatki piersiowej) oraz testami czynnościowymi płuc.
W razie wątpliwości zaleca się dodatkowe badania, takie jak pomiar totalnego IgE, badanie przeciwciał przeciwko antygenom Asp‑IgG oraz ocena eozynofilii w osoczu. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie ma wymogu postu ani specjalnej diety. Należy jednak unikać przyjmowania leków przeciwhistaminowych (np. difenhydraminy) oraz leków immunosupresyjnych na co najmniej 48 h przed pobraniem, gdyż mogą one obniżać wykrywalny poziom wolnych IgE.