Cel badania Oznaczenie ilości antygenu czynnika von Willebranda (vWF) w osoczu ma na celu potwierdzenie lub wykluczenie niedoboru tego białka, które pełni dwie kluczowe funkcje: umożliwia przyczepność płytek krwi do uszkodzonej ściany naczynia oraz działa jako nośnik czynnika VIII, chroniąc go przed degradacją. Wynik pozwala na klasyfikację i ocenę ciężkości choroby von Willebranda (vWD) oraz na wykrycie stanów nabytych wpływających na poziom vWF.
Wskazania kliniczne Podejrzenie wrodzonej skazy krwotocznej – wszystkie typy vWD (typ 1, 2, 3). Objawy kliniczne: łatwe powstawanie siniaków, wybroczyny, nawracające krwawienia z błon śluzowych, obfite miesiączki, wydłużony czas krwawienia po urazie. Ocena przyczyn nieprawidłowego krzepnięcia u osób z zaburzeniami neurorozwojowymi (np. autyzmem, PANS/PANDAS), u których obserwuje się zwiększoną skłonność do krwawień lub siniaków.
Diagnostyka stanów nabytych: choroby autoimmunologiczne (np. przeciwciała anty‑vWF), nowotwory, leczenie immunosupresyjne, przeszłe przetoczenia lub podanie preparatów zawierających vWF. Monitorowanie skuteczności terapii zastępczej (koncentraty vWF, preparaty zawierające czynnik VIII) oraz ocena odpowiedzi na leczenie profilaktyczne. Materiał biologiczny Próbka: krew pobrana do probówki z antykoagulantem cytrynianowym (citrate).
Z krwi uzyskuje się osocze cytrynianowe, które jest wykorzystywane do oznaczenia antygenu vWF. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie wymaga się specjalnej diety ani długotrwałego postu. Należy jednak: Skonsultować się z lekarzem w sprawie odstawienia leków przeciwzakrzepowych (warfaryna, heparyna) oraz suplementów witaminy C i kwasu acetylosalicylowego, które mogą wpływać na wynik.
Zapewnić 10‑15 minut odpoczynku w pozycji siedzącej przed pobraniem próbki, aby uniknąć wpływu stresu i wysiłku fizycznego. Metoda Stężenie antygenu vWF oznacza się najczęściej metodą immunoturbidymetryczną lub testem ELISA. Obie techniki opierają się na specyficznej reakcji przeciwciał monoklonalnych z antygenem vWF w osoczu, co prowadzi do: zmiany przejrzystości roztworu (immunoturbidymetria) lub powstania sygnału barwnikowego proporcjonalnego do ilości białka (ELISA).
Wynik podaje się w jednostkach międzynarodowych (IU/dL) lub jako procent wartości referencyjnych. Interpretacja wyników Wartość prawidłowa: 50‑150 % (lub 50‑150 IU/dL) – wskazuje na prawidłowy poziom vWF. Obniżony poziom: Podwyższony poziom: >150 % – może wystąpić w stanach zapalnych, ciąży, chorobach sercowo‑naczyniowych, po podaniu preparatów zawierających vWF lub w wyniku stresu fizjologicznego. Kod ICD WILLEBR – choroba von Willebranda (vWD).