Cel badania Badanie ma na celu określenie wrażliwości konkretnego izolatua bakteryjnego na zestaw wybranych antybiotyków. Dzięki uzyskanym wynikom lekarz może wybrać lek o największej skuteczności, minimalizując ryzyko niepowodzenia terapii i rozprzestrzeniania się szczepów opornych. Wskazania kliniczne Infekcje bakteryjne o niejasnym pochodzeniu, np. zakażenia dróg moczowych, skóry, układu oddechowego. Brak klinicznej poprawy po rozpoczęciu empirycznej terapii antybiotykowej.
Monitorowanie trendów oporności w populacjach narażonych na częste infekcje, w tym u pacjentów z ASD i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi. Planowanie profilaktyki antybiotykowej przed zabiegami chirurgicznymi lub innymi procedurami medycznymi. Ocena skuteczności dotychczasowego leczenia w przypadkach nawracających zakażeń.
Materiał biologiczny Izolat czystej kultury bakterii uzyskany z wymazu, krwi, moczu, plwociny lub innego materiału klinicznego, pobranego przy zachowaniu sterylności. Metoda wykonania Antybiogram podstawowy wykonuje się najczęściej dwoma technikami: Metoda dyfuzyjna na agarze (dyski) – na powierzchni stałego podłoża (0,5 McFarlanda) umieszcza się dyski nasączone określonymi antybiotykami.
Po inkubacji 18‑24 h w temperaturze 35‑37 °C mierzy się średnice stref zahamowania wzrostu. Metoda rozcieńczeń (mikrodilucyjna, mikrodyfuzyjna) – określa się minimalne stężenie hamujące (MIC) dla każdego antybiotyku w warunkach kontrolowanych. Wyniki interpretowane są według aktualnych wytycznych organizacji CLSI lub EUCAST, które klasyfikują reakcję bakterii jako wrażliwą (S), pośrednio wrażliwą (I) lub oporną (R).
Interpretacja wyników Ocena wyniku uwzględnia: Rozmiar strefy zahamowania w odniesieniu do tabeli kryterialnej. Typ patogenu (Gram‑ujemny, Gram‑dodatni, drobnoustroje atypowe) oraz specyficzne mechanizmy oporności. Kontekst kliniczny pacjenta, w tym wcześniejsze terapie, alergie na antybiotyki oraz współistniejące choroby.
W raporcie przedstawia się tabelaryczną listę testowanych antybiotyków wraz z ich klasyfikacją S/I/R, co pozwala na szybkie wyselekcjonowanie najodpowiedniejszego leku. Przygotowanie pacjenta Badanie nie wymaga specjalnych przygotowań, jednak należy zapewnić: Wysoką jakość pobranego materiału – stosowanie sterylnych technik i unikanie zanieczyszczeń. Dokładny opis miejsca pobrania oraz czasu od wystąpienia objawów, co może wpływać na interpretację.