Cel badania Pomiar poziomu hormonu antymüllerowskiego (AMH) w surowicy krwi służy do oceny rezerwy jajnikowej – liczby i jakości pęcherzyków, które pozostają do dyspozycji kobiety. Dzięki temu możliwe jest określenie potencjału płodności oraz prognozowanie zmian hormonalnych związanych z wiekiem i stanem zdrowia jajników. Wskazania kliniczne Ocena rezerwy jajnikowej przed rozpoczęciem terapii wspomaganej rozrodu (IVF, ICSI).
Monitorowanie skuteczności leczenia niepłodności, w tym terapii hormonalnych. Diagnostyka zespołu policystycznych jajników (PCOS) – podwyższony poziom AMH jest charakterystyczny. Ocena ryzyka przedwczesnego wygasania czynności jajników (premature ovarian insufficiency). Prognozowanie przybliżonego momentu wystąpienia menopauzy. Wsparcie w planowaniu rodziny u kobiet z zaburzeniami neurorozwojowymi, w tym u matek z ASD, które mogą wymagać indywidualnego podejścia do płodności.
Metoda Badanie wykonywane jest z wykorzystaniem pobranej krwi żylnej (surowica). Po pobraniu próbki przeprowadza się analizę immunochemiczną – najczęściej metodą immunochemiluminescencji (CLIA) lub testem ELISA, które umożliwiają precyzyjne określenie stężenia AMH w ng/ml lub pmol/l. Interpretacja wyników Poziom niski (zwykle – wskazuje na zmniejszoną rezerwę jajnikową, co może utrudniać zajście w ciążę i zwiększać ryzyko przedwczesnej menopauzy.
Poziom w normie (1‑4 ng/ml, w zależności od wieku) – sugeruje przeciętną rezerwę jajnikową, zgodną z typowymi szansami na naturalną ciążę. Poziom podwyższony (> 4‑5 ng/ml) – charakterystyczny dla PCOS, ale także może wystąpić u młodszych kobiet z dużą liczbą pęcherzyków. Wartości należy interpretować w kontekście wieku, historii medycznej i innych parametrów hormonalnych (FSH, estradiol).
Przygotowanie pacjenta Do pobrania próbki nie jest wymagana specjalna dieta ani długotrwały post. Badanie można wykonać w dowolnym dniu cyklu menstruacyjnego, co odróżnia je od wielu innych hormonów płciowych. Należy jednak poinformować pacjentkę o następujących kwestiach: Unikanie przyjmowania leków hormonalnych (np.
doustnych środków antykoncepcyjnych, leków wspomagających owulację) przynajmniej 2–3 tygodnie przed pobraniem krwi, chyba że badanie ma ocenić efekt takiej terapii. W razie podejrzenia ciąży – wynik może być zafałszowany i wymaga ponownego oznaczenia po ustaleniu statusu ciążowego. Próbka powinna być pobrana do probówki bez dodatku antykoagulantu, a następnie odwirowana w celu uzyskania surowicy.