Cel badania Badanie ANTY‑Candida ma na celu wykrycie i ilościową ocenę przeciwciał (IgG, IgM i/lub IgA) skierowanych przeciwko antygenom drożdży z rodzaju Candida w surowicy krwi. Obecność i poziom tych przeciwciał pozwala określić, czy w organizmie doszło do ekspozycji na drożdże oraz czy istnieje aktywna lub przewlekła infekcja kandydozy. Wskazania kliniczne Podejrzenie infekcji drożdżakowej (kandydozy) układu pokarmowego, skóry, błon śluzowych lub ogólnoustrojowej.
Przewlekłe, nawracające objawy niespecyficzne (zmęczenie, bóle stawów, zaburzenia trawienia), które mogą być związane z przerostem Candida. Ocena stanu mikroflory jelitowej u pacjentów z zaburzeniami neurorozwojowymi (ASD, PANS/PANDAS), gdzie dysbioza może wpływać na przebieg choroby. Monitorowanie skuteczności terapii przeciwgrzybiczej. Badania przesiewowe w grupach wysokiego ryzyka (osoby immunosupresyjne, długotrwałe stosowanie antybiotyków, cukrzyca).
Materiał Surowica pobrana z żyły, 5 ml, po odwirowaniu krwi w warunkach sterylnych. Próbka musi być przechowywana w temperaturze 2‑8 °C i dostarczona do laboratorium nie później niż w ciągu 24 h od pobrania. Metoda Wykorzystuje się technikę immunoenzymatyczną (ELISA) z wysoko specyficznymi antygenami Candida przytwierdzonymi do powierzchni płytki.
Po dodaniu surowicy, przeciwciała wiążą się z antygenem, a następnie z wykrywaczami (enzymatycznymi koniugatami) umożliwiają pomiar absorbancji przy określonej długości fali. Wynik podawany jest w jednostkach międzynarodowych (U/ml) lub jako stosunek do wartości referencyjnej. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi pacjent powinien: Unikać spożywania pokarmów i napojów (z wyjątkiem wody) przez co najmniej 8 h, aby wykluczyć wpływ posiłków na poziom przeciwciał.
Nie przyjmować leków przeciwzapalnych, immunosupresyjnych lub przeciwgrzybiczych w ciągu 48 h przed badaniem, o ile nie jest to niezbędne klinicznie. Zgłosić lekarzowi wszelkie aktualne infekcje, szczepienia oraz choroby autoimmunologiczne. Interpretacja wyników IgG podwyższony – wskazuje na przeszłą lub przewlekłą ekspozycję na Candida. Może sugerować utrzymującą się infekcję lub kolonizację.
IgM podwyższony – świadczy o niedawnym zakażeniu lub aktywnej reakcji immunologicznej. IgA podwyższony – związany z zakażeniem błon śluzowych (np. jamy ustnej, przewodu pokarmowego). Wyniki w granicach normy (wartości referencyjne podane na raporcie) – brak istotnej odpowiedzi immunologicznej, co nie wyklucza miejscowej kolonizacji, ale raczej brak aktywnej infekcji. Wyniki podwyższone w połączeniu z objawami klinicznymi powinny skłonić do dalszej diagnostyki (np.