Cel badania Oznaczenie koncentracji angiotensyny II (ANG II) w osoczu służy do oceny stopnia aktywacji układu renina‑angiotensyna‑aldosteron (RAAS). Angiotensyna II jest kluczowym peptydem regulującym ciśnienie krwi, wydzielanie aldosteronu, uwalnianie hormonu antydiuretycznego (ADH) oraz pobudzanie układu współczulnego. Analiza pozwala wykryć nieprawidłowości w tych procesach.
Wskazania kliniczne Rozpoznanie i różnicowanie przyczyn wtórnego nadciśnienia tętniczego, w tym podejrzenie zwężenia tętnicy nerkowej lub hiperaldosteronizmu. Ocena aktywności RAAS u pacjentów z niewydolnością serca (klasy NYHA II–IV) oraz monitorowanie skuteczności terapii. Kontrola postępu chorób nerek, w tym przewlekłej choroby nerek i zespołu nerczycowego. Badanie przy podejrzeniu zespołu Cushinga lub innych zaburzeń wydzielania hormonów kory nadnerczy.
W kontekście zaburzeń neurorozwojowych (ASD, PANS/PANDAS) – pomoc w ocenie dysregulacji autonomicznej, zaburzeń ciśnienia krwi oraz potencjalnych mechanizmów neuro‑immunologicznych związanych z podwyższonym poziomem ANG II. Materiał biologiczny Świeża krew pobrana do probówki z antykoagulantem (EDTA lub heparyną). Natychmiast po pobraniu próbkę odwirować (1500 g, 10 min, 4 °C) i oddzielić osocze.
Osocze zamrozić i przechowywać w temperaturze –80 °C do momentu analizy; unikać wielokrotnego zamarzania‑rozmrażania. Przygotowanie pacjenta Pacjent powinien przyjść na czczo (co najmniej 8 h). Zaleca się ograniczenie spożycia soli oraz odstawienie leków wpływających na RAAS (inhibitory ACE, blokery receptora angiotensyny, diuretyki, β‑blokerki) na 24 h przed pobraniem, o ile nie jest to sprzeczne z zaleceniami lekarza prowadzącego.
Metoda Stężenie ANG II określa się metodą immunoenzymatyczną (ELISA) lub radioimmunologiczną (RIA). Testy wykorzystują wysoko specyficzne przeciwciała monoklonalne przeciwko ANG II, co zapewnia czułość rzędu 5 pg/ml i dobrą precyzję. Próbka jest najpierw poddawana ekstrakcji, a następnie reakcji z przeciwciałem i substratem (w ELISA) lub z radioaktywnie znakowanym ligandem (w RIA).
Interpretacja wyników Zakres prawidłowy: 20–60 pg/ml (wartości referencyjne mogą się różnić w zależności od laboratorium, pory pobrania i pozycji pacjenta). Stężenie podwyższone: wskazuje na zwiększoną aktywność RAAS – może wystąpić przy zwężeniu tętnicy nerkowej, pierwotnym hiperaldosteronizmie, niewydolności serca, stosowaniu β‑agonistów lub w stanach zwiększonego stresu sympatii.