Cel badania Test Ananas F210 ma na celu określenie kompleksowego profilu biomarkerów w surowicy, które odzwierciedlają neurozapalenie, nieprawidłowości w układzie neuroprzekaźnikowym oraz poziom stresu oksydacyjnego. Dzięki jednoczesnemu pomiarowi kilku wskaźników, test umożliwia lepsze zrozumienie biologicznych podstaw zaburzeń schizotypowych (ICD‑F210) i szerokiego spektrum zaburzeń neurorozwojowych, w tym autyzmu.
Wskazania kliniczne Diagnostyka i różnicowanie zaburzeń schizotypowych (ICD‑F210). Ocena współistniejących zaburzeń neurorozwojowych, takich jak ASD, PANS/PANDAS. Monitorowanie poziomu zapalenia i stresu oksydacyjnego u pacjentów z objawami neuropsychiatrycznymi. Wsparcie w ocenie skuteczności terapii immunomodulujących, przeciwzapalnych lub antyoksydacyjnych. Uzupełnienie diagnostyki przy podejrzeniu dysfunkcji neurotroficznych (np.
Materiał biologiczny Surowica – 5 ml krwi pobranej z żyły łokciowej, odwirowana w 1500 g przez 10 min przy temperaturze 4 °C. Próbkę należy podzielić na 0,5 ml aliquoty i przechowywać w –80 °C, jeśli analiza nie zostanie przeprowadzona w ciągu 24 h.
Metoda Analiza przeprowadzana jest przy użyciu techniki multiplikowanego immunoenzymatycznego testu (multiplex ELISA) lub platformy Luminex, co pozwala na jednoczesne oznaczenie następujących parametrów: Interleukina‑6 (IL‑6) – marker ostrej odpowiedzi zapalnej. Interleukina‑1β (IL‑1β) – cytokina zaangażowana w procesy neurozapalne. Czynnik martwicy nowotworów‑α (TNF‑α) – kluczowy mediator zapalenia.
Brain‑Derived Neurotrophic Factor (BDNF) – czynnik wspierający przeżywalność i plastyczność neuronów. Glutation‑peroksydaza (GPx) – enzym antyoksydacyjny chroniący komórki przed uszkodzeniami wolnych rodników. Malondialdehyd (MDA) – produkt peroksydacji lipidów, wykorzystywany jako wskaźnik stresu oksydacyjnego. Wyniki podaje się w jednostkach pg/ml (IL‑6, IL‑1β, TNF‑α, BDNF) lub ng/ml (GPx, MDA).
Do interpretacji wykorzystuje się ustalone zakresy referencyjne oraz korelacje kliniczne opracowane na podstawie populacji kontrolnej. Przygotowanie pacjenta Przed pobraniem krwi nie jest wymagane specjalne przygotowanie, jednak zaleca się: Pobranie próbki w stanie spoczynku, po minimum 8‑godzinowej przerwie od posiłków, aby wyeliminować wpływ krótkotrwałych zmian metabolicznych. Unikanie intensywnego wysiłku fizycznego oraz przyjmowania leków przeciwzapalnych (np.