Cel badania Pomiar stężenia etanolu w krwi pozwala na obiektywną ocenę stopnia upojenia alkoholowego, potwierdzenie spożycia oraz wyliczenie ryzyka klinicznego i prawnego. Wynik jest podstawą do podjęcia decyzji terapeutycznych i sądowych. Wskazania kliniczne Ostre zatrucie alkoholem – szybka ocena zagrożenia życia i potrzeby interwencji. Monitorowanie procesu odstawienia u osób uzależnionych od alkoholu.
Ustalenie poziomu alkoholu po wypadkach komunikacyjnych, urazach czy innych zdarzeniach wymagających wyjaśnienia przyczyn. Postępowania prawne i sądowe, w tym ustalenie dopuszczalnego limitu alkoholu w momencie zdarzenia. Wsparcie w programach terapeutycznych osób z autyzmem lub innymi zaburzeniami neurorozwojowymi, które mogą wymagać kontroli spożycia alkoholu.
Materiał biologiczny i warunki przechowywania Badanie wykonywane jest na krwi – najczęściej pobranej żylnej, ale dopuszczalne są także próbki płynnej części krwi (plazma, surowica). Po pobraniu próbkę należy odwirować, oddzielić surowicę lub płynę i przechowywać w temperaturze 4 °C. Analiza powinna zostać przeprowadzona najpóźniej w ciągu 24 h (maksymalnie 48 h) od pobrania, aby uniknąć utraty etanolu. Przygotowanie pacjenta Nie wymaga specjalnych przygotowań.
Zaleca się, aby pacjent nie przyjmował w ciągu kilku godzin przed pobraniem krwi leków lub substancji mogących zakłócić wynik (np. niektóre środki przeciwbólowe, środki przeciwzakrzepowe, rozpuszczalniki). Metoda pomiarowa Stężenie etanolu określa się najczęściej dwoma metodami: Metoda enzymatyczna – oparta na reakcji dehydrogenazy alkoholowej (ADH) z NAD+, co prowadzi do powstania NADH, którego absorbancja jest mierzona spektrofotometrycznie.
Chromatografia gazowa połączona z detekcją masową (GC‑MS) – uznawana za złoty standard, zapewnia wysoką czułość i specyficzność. Wynik podawany jest w mg/dL lub mmol/L** (1 mg/dL ≈ 0,217 mmol/L). Interpretacja wyników <10 mg/dL (≈0‑2,2 mmol/L) – brak istotnego spożycia alkoholu. 10‑30 mg/dL (≈2,2‑6,5 mmol/L) – niskie stężenie, mogą wystąpić łagodne objawy upojenia.
30‑80 mg/dL (≈6,5‑17,4 mmol/L) – umiarkowane upojenie, zwiększone ryzyko zaburzeń koordynacji i reakcji psychomotorycznych. 80‑200 mg/dL (≈17,4‑43,5 mmol/L) – ciężkie zatrucie, wymaga intensywnej opieki medycznej (monitorowanie dróg oddechowych, podanie węgla aktywowanego, ewentualna resuscytacja). >200 mg/dL (≈43,5 mmol/L) – zagrażające życiu stężenie, konieczna natychmiastowa interwencja.