Cel badania Badanie mierzy ilość alfa‑2‑makroglobuliny – białka ostrej fazy o masie cząsteczkowej ok. 720 kDa, produkowanego głównie w wątrobie. A2MG pełni funkcję antyproteazową, wiąże cytokiny, hormony oraz fragmenty amyloidu, co czyni ją istotnym wskaźnikiem funkcji wątroby, stanu zapalnego, utraty białek przez nerki oraz procesów neurodegeneracyjnych.
Wskazania kliniczne zespół nerczycowy – podwyższone stężenie spowodowane retencją dużych białek przy utracie mniejszych w moczu, choroby wątroby: marskość, zapalenie wirusowe, alkoholowa choroba wątroby, uszkodzenia toksyczne, cukrzyca, w szczególności wczesne stadium nefropatii cukrzycowej, ciąża – naturalny wzrost związany ze zwiększonym poziomem estrogenów, ostre i przewlekłe zapalenie trzustki – najczęściej obserwuje się spadek A2MG, zaburzenia krzepnięcia i skłonność do krwawień, powikłania pooperacyjne, ciężka niewydolność wątroby, sepsa (posocznica) – obniżenie poziomu w przebiegu ogólnoustrojowego zapalenia, ostra niewydolność sercowa i zawał mięśnia sercowego – niski poziom może wiązać się z lepszym rokowaniem, choroby neurodegeneracyjne, m.in.
choroba Alzheimera – niekiedy podwyższone wartości, zaburzenia neurorozwojowe, w tym autyzm (ASD) – zmiany w profilu białek ostrej fazy mogą odzwierciedlać przewlekły stan zapalny lub dysregulację immunologiczną. Materiał i przygotowanie pacjenta Do oznaczenia wymagana jest żylna krew pobrana na czczo (co najmniej 8‑10 h od ostatniego posiłku). Próbka powinna być pobrana rano, aby zminimalizować wpływ diety i rytmu dobowego.
Po pobraniu krew krzepnie, a następnie uzyskuje się surowicę, którą należy przechowywać w temperaturze 2‑8 °C i analizować w ciągu 24 h. Unikać hemolizy oraz opóźnień w transportowaniu próbki. Metoda Stężenie alfa‑2‑makroglobuliny najczęściej wyznacza się metodą immunoturbidymetrii – antyciało przeciw A2MG powoduje zmętnienie roztworu proporcjonalne do ilości białka w surowicy. Alternatywnie można zastosować immunochemiluminiscencję lub ELISA, które oferują wyższą czułość.
Normy i interpretacja wyników Zakresy referencyjne różnią się w zależności od płci, wieku i laboratorium, typowo: Kobiety: 1,5‑3,5 g/L Mężczyźni: 1,3‑3,0 g/L Dzieci (0‑12 lat): 1,0‑2,5 g/L (wartości nieco niższe niż u dorosłych) Wartość podwyższona może sugerować: ostre zapalenie lub uszkodzenie wątroby, zespół nerczycowy, cukrzycę z wczesną nefropatią, stan ciążowy, procesy neurodegeneracyjne, przewlekłe stany zapalne.
Wartość obniżona może wskazywać na: ciężką niewydolność wątroby, sepsę lub intensywny ogólnoustrojowy proces zapalny, ostre zapalenie trzustki, rozległe zaburzenia krzepnięcia, stan po dużej operacji lub w przebiegu ciężkiej choroby ogólnoustrojowej. Powiązania z autyzmem i innymi zaburzeniami neurorozwojowymi Badania nad ASD wykazały, że osoby z autyzmem mogą mieć zmienione poziomy białek ostrej fazy, w tym A2MG.